«Έχουμε χρόνο για εισαγωγή; Ταινίες, παραστάσεις, συναυλίες, Action!»
«Εισαγωγή δια εισαγωγών»:
«Η
Πρώτη Επαφή… με τη συγγραφή» (δίχως
όμως την Τζόντι Φόστερ και τον Μάθιου Μακόναχι):
Πρώτα, λοιπόν με κάτι που θυμίζει πρώιμο στάδιο λογοτεχνίας ή κάτι που επιθυμεί μία ημέρα να προσδιοριστεί ως τέτοιο, για να καλυφθεί ένα διακριτό υπάρχον κενό. Έπειτα, με πλάνο και σχέδιο για κάτι ανώτερο, με βάθος, μέλλον και υπόσχεση. Σε αυτό το «Blog» όμως δε θα αναφερθώ σε αυτό, είναι «κομματάκι» νωρίς και αποτελεί «μια ιδέα, τόσο εύθραυστη…» που σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Χάρις από την ταινία «Μονομάχος» (2000) «…μπορείς μονάχα να ψιθυρίσεις…». Θα μιλήσουμε όμως για κινηματογραφικές ταινίες, για θεατρικές παραστάσεις, για μουσικές συναυλίες, για λογοτεχνικά βιβλία, για όλα εκείνα που μετουσιώνονται από ιδέα σε απτή τέχνη. Για τα συναισθήματα δηλαδή που προκαλούν, και γιατί θα μιλήσουμε για αυτά; «Για να μη χαθούν σκέψεις και συναισθήματα, σα δάκρυα στη βροχή». Με τα λόγια του Ρούτγκερ Χάουερ από την ταινία «Blade Runner» (1982) για πυξίδα πορευτήκαμε, και με ζήλο γράψαμε για τα πάντα και παντού.
«Είμαι εκτός τάξης; Εσύ είσαι εκτός τάξης!»: (Αλ Πατσίνο, «Δικαιοσύνη Για Όλους», 1979 )
Ο Γκάρι Όλντμαν μεταμφιεσμένος και υποκρινόμενος τον Γουίνστον Τσώρτσιλ εμπνέοντας με τον χαρακτηριστικό του μονόλογο στο «Η Πιο Σκοτεινή Ώρα» (2017) με καλούσε: «να γράψουμε, να γράψουμε μέχρι τέλους, να γράψουμε στη Γαλλία, να γράψουμε στις θάλασσες και στους ωκεανούς, να γράψουμε με μεγάλη αυτοπεποίθηση και δύναμη στον αέρα», στη σκοπιά και στη δουλειά (αυτά είναι προσωπικές μου προσθήκες). Μετά από τη δράση μου σε επίσημο σάιτ της πόλης, «I 've turned rogue», λόγω κυρίως καλλιτεχνικών διαφορών, πιο «rogue» από την «Επικίνδυνη Αποστολή: Rogue Nation» (2015) και από την αυτοτελή ιστορία του «Πολέμου Των Άστρων» με τίτλο «Rogue One» (2016). Κουβέντες «πιο κοφτές από την κόψη του ξυραφιού» ειπώθηκαν, μαζί με τους Ντενζελ Γουάσινκτον (Crimson Tide, 1995) και Μάικλ Μπιν (Ο Βράχος, 1996) να αναφωνούμε: «Δεν μπορώ να συναινέσω με την εντολή!». Η πρώτη μου σκέψη ωστόσο ήταν τα λόγια της Κέιτ Μπλάνσετ στην ταινία «Ρομπέν Των Δασών» (2008): «Πολλά λάθη έπρεπε να διορθωθούν στη χώρα του βασιλιά Ιωάννη, να μας προσέχεις, Γουόλτερ…»
«Apollo 2.0»:
Βγαίνοντας από την πόρτα της εξόδου, άκουσα από την ενδοεπικοινωνία μου έναν ανήσυχο Τόμ Χάνκς να μου λέει: «Χιούστον, έχουμε προβληματάρα». Το διαχειρίστηκα με ψυχραιμία, όπως ακριβώς ο Τσάρλτον Ίστον βλέποντας το «Άγαλμα της Ελευθερίας» στο τέλος της ταινίας: «Πλανήτης των Πιθήκων» (1968): «Ανάθεμα σας, το καταστρέψατε, ανάθεμα σας!». Μετά, άκουσα τη βαθιά και περήφανη φωνή του Σον Κόνερι από την ταινία «Λάνσελοτ: Ο Πρώτος Ιππότης» (1995) με την χαρακτηριστική του σκωτσέζικη προφορά να υποχωρεί, αλλά τελευταία στιγμή να λέει: «Σας διατάζω όλους… να πολεμήσετε! Να πολεμήσετε μέχρι τέλους! Το Κάμελοτ ζει…». Γνώριμο άκουσμα, με γνώριμο περιεχόμενο, δε συμφωνείτε; Αυτή είναι η σύντομη ιστορία μου, εμποτισμένη με πληθώρα αναφορών κινηματογραφικών ταινιών. Ποιο το επόμενο βήμα; «Δε ξέρω, θα αυτοσχεδιάζω στην πορεία», ένα εξαιρετικά ελπιδοφόρο και ενθαρρυντικό μήνυμα από τον έναν και μοναδικό Χάρισον Φορντ, καθώς κυνηγούσε έφιππος έναν κομβόι Γερμανών Ναζί που μετέφερε την «Κιβωτό Της Διαθήκης» (Ιντιάνα Τζόουνς, 1981).
«Στα
Χαμένα;»:
Δεν σκοπεύω να γίνω ένας από τους κυνηγούς της «Χαμένης Κιβωτού», αλλά προσδοκώ να εισέλθω στην κούρσα της κάλυψης των καλλιτεχνικών δρώμενων με μία σειρά από άρθρα, που αναδεικνύουν και αναλύουν την προσωπική μου άποψη. «Υπάρχει ανάγκη, ανάγκη για ταχύτητα», όπως υποστηρίζει ο Τόμ Κρούζ ως «Μάβερικ» στο (Top Gun, 1986). Βέβαια, η ταχύτητα απαιτεί αριθμούς, θέλει μία οργανωμένη και πολυδιάστατη υποδομή, η οποία δε διατίθεται μέχρι στιγμής… από το παρόν κατάστημα. Με αφορμή, όμως τα λόγια του «Κυβερνήτη Ρούρκ» από το «Η Χαμένη Ατλαντίδα» (2001): «Στο εξής, θα αναλάβουμε διπλές βάρδιες, όλοι θα οδηγούν, όλοι θα δουλεύουν, οι ελπίδες μας για να γλιτώσουμε βασίζονται σε σας, κύριε Θάτς, σε σας και στο βιβλίο σας…». Με τα λόγια του λοιπόν σα ιδιόμορφο λάβαρο, αρχίζουμε από την αρχή, όχι στα χαμένα, όχι χωρίς σχέδιο, αλλά πιο αργά, πιο μεθοδικά, με ανατροπές που εμπεριέχουν γοητεία και χάρη.
«Το
ανεξάρτητο μικρό μπλόγκ»:
Η ανάληψη αυτής της πρωτοβουλίας έρχεται προφανώς με ευθύνη, επιφύλαξη και δυσκολία, τις οποίες σταδιακά θα ξεπεράσουμε. Δεν είμαστε παρά ένα μικρό «μπλογκάκι», ένα μικρό ψάρι. Η ταινία του Γκάι Ρίτσι με τίτλο: «Σέρλοκ Χόλμς: Το Παιχνίδι Των Σκιών» (2011) συνιστά στον καθηγητή Μοριάρτι προσοχή στην εκάστοτε ψαριά. Ας μη ξεχνάμε και τον αείμνηστο Πάτρικ Σουέιζι να δηλώνει ότι κανείς δε στριμώχνει την «baby» (Τζένιφερ Γκρέϊ) στη γωνία, (Dirty Dancing, 1987). Αυτό είναι αλήθεια, καθημερινές καταστάσεις φαντάζουν άκρως ασφυκτικές και πιεστικές, αλλά δημιουργικά και καλλιτεχνικά δεν θα είναι εύκολη υπόθεση να μας «στριμώξουν». «Δε θα σβήσουμε ήσυχα μέσα σε μία νύχτα…», όπως λέει και ο Μπιλ Πούλμαν στην ταινία «Ημέρα Ανεξαρτησίας» (1996), «…δε θα εξαφανιστούμε δίχως μάχη, θα συνεχίσουμε, θα επιβιώσουμε. Σήμερα γιορτάζουμε την προσωπική μας ημέρα ανεξαρτησίας!»
«Κοντινό
καλωσορίσματος»:
Κάπου εδώ αγκαζέ με την Γκλόρια Σουάνσον: «Είμαστε έτοιμοι για το κοντινό μας, κύριε Ντε Μίλ», καθώς ο ήλιος υποχωρεί στη (Λεωφόρο Της Δύσεως, 1950). Επιστρέφοντας όμως, όσο εμείς ποζάρουμε, ο Αλ Πατσίνο στο «Ο Σημαδεμένος» (1983) συνιστά «να χαιρετίσετε τον μικρό του φίλο», δηλαδή το «Blog» μας, με ένα σχόλιο καλωσορίσματος. Σε περίπτωση που το σχόλιο είναι κακόβουλο με καχεκτικό μίσος, θα απαντήσουμε με τον τρόπο που αρμόζει. Παραδειγματιζόμαστε από τον Τζεφ Μπρίτζες ως «Μάγκα» στον «Μεγάλο Λεμπόφσκι» (1998) και απαντάμε: «Αυτή είναι λοιπόν η δική σου άποψη, man/woman». Αν υπάρχει κάποιος όμως που γνωρίζει πως να καλωσορίζει, αυτός είναι ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο, όχι από τα ντοκιμαντέρ του «BBC», αλλά από το «Jurassic Park» (1993), και ο λόγος σε σένα:
#ΓιώργοςΤοκμακίδης
#GiorgosTokmakidis #Blog
#ΣυγγραφείςΤηςΨηφιακήςΤραπέζης #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood
#Άποψη #Κριτική #Κινηματογράφος #Θέατρο
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Επ, μη ξεχνάς να σχολιάσειςςς