«Avatar: The Way Of Water» (2022): Η ενδογενής έμπνευση και μία υπόσχεση που διήρκεσε 13 χρόνια!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Κυριολεκτικά, λίγο πριν το έτος του 2025 εκπνεύσει και αντικατασταθεί από το επόμενο, βρίσκουμε την ευκαιρία για ένα τελευταίο άρθρο. Η δημοσίευση, πιστή στο αφιέρωμα μας για τον Τζέιμς Κάμερον και τη σειρά έργων επιστημονικής φαντασίας «Avatar», δε θα παρεκκλίνει με ένα γιορτινό περιεχόμενο. Αυτό θα έρθει αύριο. Σήμερα εντούτοις, ο λόγος αφορά την ταινία με τίτλο: «Avatar: The Way Of Water» (2022). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο συνεχίστηκε η κινηματογραφική επανάσταση του πρώτου φίλμ, και αν καταφέρνει, αν όχι να ξεπεράσει, να φθάσει τον προκάτοχό του.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε στο φεγγάρι της «Πανδώρα» κατά το έτος 2170. Ο Τζέικ και οι Νάαβι κατάφεραν να επικρατήσουν επί τους αποικιοκράτες ανθρώπους και να τους εκδιώξουν από τον πλανήτη. Στο διάστημα ειρήνης και ευημερίας που ακολούθησε, ο Τζέικ και η Νεϊτίρι δημιούργησαν μία οικογένεια. Η γαλήνη όμως δεν κράτησε αρκετά, καθώς οι άνθρωποι επέστρεψαν με πολλαπλές αποστολές. Τα τύμπανα και φλόγες του πολέμου άναψαν ξανά. Οι άνθρωποι επανέφεραν τον συνταγματάρχη Κουόριτς με κορμί «Avatar» και εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό εναντίον του Τζέικ και της οικογένειας του. Μέσα σε ένα κλίμα καταδίωξης, μετανάστευσης και προσαρμογής, οι ήρωες μας θα κληθούν να γνωρίσουν τον «Τρόπο Του Νερού», ενώ η νέμεση τους θα κάνει τα πάντα για να τους βρει.

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Με το που κυκλοφόρησε το πρώτο έργο της σειράς, η πλειοψηφία θεώρησε ότι δε θα υπάρξει συνέχεια. Ήταν μία ταινία, η οποία είχε ολοκληρώσει τόσο τις θεματικές, όσο και τις αψίδες των χαρακτήρων της. Ένα φίλμ όμως της τάξης του «Avatar» με την απήχηση και τις εισπράξεις του δε θα μπορούσε να απομείνει στη μνήμη των θεατών. Ο κόσμος που εισήχθη ήταν εύφορος για νέες ιστορίες. Ο Κάμερον αποφάσισε να συνεχίσει την ιδέα του και να την απλώσει σε μία σειρά κινηματογραφικών έργων. Συγκέντρωσε μία ομάδα πέντε συγγραφέων και συνέγραψαν μία γιγαντιαίων διαστάσεων ιστορία φθάνοντας τις 1.500 σελίδες! Έπειτα, ο δημιουργός τους την καταχώρησε ισότιμα σε τέσσερις ταινίες και έπιασε δουλειά.

Μόλις τα σενάρια των τεσσάρων φίλμ ολοκληρώθηκαν, τα γυρίσματα για το δεύτερο έργο ξεκίνησαν. Από πού όμως άντλησε έμπνευση ο καλλιτέχνης; Μα, φυσικά από την ίδια του τη φιλμογραφία. Η συνταγή της επιτυχίας ήταν δοκιμασμένη πολλάκις. Συνεχίζει την ιστορία επανασυστήνοντας, αλλά και διευρύνοντας τον κόσμο και τους χαρακτήρες. Παρουσιάζει το ταξίδι του ήρωα από τη μεριά του ανταγωνιστή, το οποίο εκπλήσσει ευχάριστα σε επίπεδο αφήγησης και πλοκής. Αναφορικά με τους ήρωες, ο Τζέιμς Κάμερον «πλέει» σε γνώριμα νερά. Επηρεάζεται από τις ταινίες του «Άλιενς: Η Επιστροφή» (1986), «Άβυσσος» (1989), «Εξολοθρευτής 2 Ημέρα Κρίσης» (1991), «Αληθινά Ψέματα» (1994), «Τιτανικός» (1997). Πάμε να δούμε τα κοινά στοιχεία!

Στη νέα εκδοχή του χαρακτήρα του «Συνταγματάρχη Κουάριτς» δίνει μία ομάδα «Άβαταρ» πεζοναυτών, που θυμίζει την αντίστοιχη στο δεύτερο φίλμ του «Άλιεν». Η δράση μεταφέρεται από το τροπικό δάσος στη θάλασσα και στο κοραλλιογενή ύφαλο, ενώ πλήθος σκηνών περατώνονται κάτω από την επιφάνεια του νερού θυμίζοντας αισθητά και αισθητικά την «Άβυσσο». Ο κύριος κορμός της ιστορίας ακολουθεί τις επιταγές και τη φιλοσοφία του δεύτερου έργου του «Εξολοθρευτή», με την οικογένεια να διώκεται και να καταδιώκεται. Η δυναμική ανάμεσα στο ανδρόγυνο και τα παιδιά τους εξετάστηκε στο «Αληθινά Ψέματα», ενώ η κλιμάκωση ολοκληρώνεται σε ένα υπό βύθιση πλεούμενο σκάφος, όπως γίνεται και στον «Τιτανικό». Όλα αυτά τα συστατικά στοιχεία συνδυάζονται επαρκώς.

Αναφορικά με την σκηνοθεσία αυτή καθ’ αυτή, ο σκηνοθέτης ακολουθεί το παράδειγμα του Πήτερ Τζάκσον και προβαίνει σε παράλληλα γυρίσματα ανάμεσα στη δεύτερη και τρίτη ταινία. Εξάλλου, η τριλογία πια του «Άβαταρ» μπορεί να θεωρηθεί ως πνευματικός συγγενής της τριλογίας του «Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών», δεδομένου ότι η εταιρεία οπτικών εφέ της «Weta Productions» (WetaFX) εργάστηκε και για τα δύο πρότζεκτ. Η μεγάλη πρόκληση ήρθε όταν χρειάστηκε να πραγματοποιηθούν υποβρύχια γυρίσματα σε ένα εικονικό περιβάλλον. Ο Κάμερον φτιάχνει τη δική του κάμερα αποκαλώντας την «Venice». Αυτή ακολουθεί τους ηθοποιούς πού φέρουν έναν ακόμη πιο εξελιγμένο εξοπλισμό πάνω τους και τους κινηματογραφεί σε αληθινό νερό.

Η κατεύθυνση που ακολουθεί απομακρύνεται από τη διαρκή δράση και πρόοδο της πλοκής και εστιάζει σε στιγμές χαρακτήρων. Κατά τη διάρκεια αυτών οι θεατές γνωρίζουν περαιτέρω τον φαντασμαγορικό κόσμο της «Πανδώρα», ενώ ο βυθός της φαντάζει ακόμη περισσότερο υποσχόμενος. Οι τεχνικοί των ψηφιακών εφέ φθάνουν στο σημείο να εισάγουν πάνω από 50 νέα είδη θαλάσσιων πλασμάτων για τις ανάγκες των σκηνών. Η διάρκεια του φίλμ ξεπερνάει κατά πολύ την αντίστοιχη του προκατόχου του, αλλά διατηρείται μία μέθοδος συνεχούς επανασύστασης. Κάθε σεκάνς επαναλαμβάνεται με διαφορετική κατάληξη, γεγονός που δίνει ολοένα ώθηση στον ρυθμό. Ο τόνος ακολουθεί τη σοβαρότητα του προηγούμενου έργου, αν και γίνεται ιδιαίτερα σκοτεινός σε σημεία.

«Στο virtual σετ του ηθοποιού»:

Το αρχικό καστ των ηθοποιών επιστέφει μετά από 13 χρόνια με ιδιαίτερη θέρμη. Ο Σάμ Γουόρθινγκτον ερμηνεύει ξανά τον «Τζέικ» και αποπνέει μία ηγετική φιγούρα. Έχει οργανώσει την οικογένεια του με στρατιωτική πειθαρχία και δεν αφήνει τον εαυτό του να χαλαρώσει.

Η Ζωή Σαλντάνα ως «Νεϊτίρι» συνεχίζει τη συναισθηματική προσέγγιση στην ερμηνεία της. Σε αυτή την ταινία της δίνεται η ευκαιρία να διευρύνει περαιτέρω την έλλειψη συναισθηματικής ισορροπίας και την κυριαρχία αυτών.

Ο Στήβεν Λάνγκ και η Σιγκούρνι Γουίβερ επιστρέφουν αμιγώς διαφορετικοί. Οι δύο ηθοποιοί εμφανίζονται μέσα από τη ψηφιακή εγκατάσταση του «Άβαταρ». Ο πρώτος είναι άκρως απολαυστικός, ένας ανταγωνιστής που πρωταγωνιστεί σε ορισμένα κομμάτια του φίλμ και δεν στέκεται εναντίον του κοινού. Ίσα ίσα, εξαιτίας της ανάδειξης μίας ανθρώπινης του πτυχής, δεν καθίσταται αντιπαθητικός. Έχει βάθος και λόγο ύπαρξης, ενώ σε μία συγκεκριμένη σκηνή αποκτά σαιξπηρική διάσταση.

Η Γουίβερ από την άλλη έχει λόγο πάνω στον χαρακτήρα της «Κίρι» που ερμηνεύει. Είναι έφηβη, γεγονός που αναζωογονεί την υποκριτική της δράση, ενώ δε χάνει την ευκαιρία να προτείνει πράγματα για την ανάπτυξη της ηρωίδας της.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι νέες προσθήκες. Ο Κλίφ Κέρτις, η Κέιτ Γουίνσλετ, ο Τζάκ Τσάμπιον, ο Μπρίταιν Ντάλτον και η Μπέιλι Μπάς φέρνουν στη ζωή ενδιαφέροντες ήρωες που προωθούν την πλοκή και ανοίγουν τον κόσμο. Το βλέμμα είναι στραμμένο επάνω τους ευθύς στο επόμενο έργο.

Cut! It’s a digital wrap:

Κλείνοντας, η ταινία καταφέρνει να σταθεί επάξια δίπλα στην προηγούμενη. Όλα εξελίσσονται, όλα προχωρούν. Η ιστορία καταπιάνεται με ζητήματα οικογένειας, μετανάστευσης και περιβάλλοντος, γεγονός που της δίνει διαχρονικό χαρακτήρα. Τα ψηφιακά μέσα για άλλη μία φορά φθάνουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους δημιουργώντας αυθεντική μαγεία επάνω στην ασημένια οθόνη. Η διάρκεια είναι μεγάλη και κατηγορήθηκε για προσέγγιση τύπου «National Geographic» και «Animal Planet». Μία δεύτερη θέαση βοηθάει να ξεπεραστούν αυτές οι σκέψεις και να κρατηθεί η ουσία.

Θα έβαζα με έκπληξη ένα 9,5/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Καλή σας χρονιά με ακόμα περισσότερες ταινίες, παραστάσεις, βιβλία και συναυλίες, αλλά και προπαντός με υγεία για να βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να μιλάμε για αυτά.

Διάρκεια: 3 ώρες και 12 λεπτά

Είδος: Έπος-Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον

Πρωταγωνιστές: Σάμ Γουόρθινγκτον, Ζωή Σαλντάνα, Στήβεν Λάνγκ, Σιγκούρνι Γουίβερ, Κέιτ Γουίνσλετ.

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Κινηματογράφος #Θέατρο #JamesCameron #AvatarTheWayOfWater #Epic #ScienceFiction #SamWorthington #ZoeSoldana #StephenLang