«Εξολοθρευτής 2: Η Ημέρα Της Κρίσης» (Director’s Cut, 1991): Η Συνέχεια Που Έγραψε Ιστορία!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Το αφιέρωμα μας στον Τζέιμς Κάμερον, τον «Μίδα» του αμερικάνικου «block buster» συνεχίζεται! Το νέο έργο της τριλογίας -μέχρι πρότινος- του «Avatar» βρίσκεται στις κινηματογραφικές αίθουσες, και εμείς με τη σειρά μας κάνουμε μία ανασκόπηση στη φιλμογραφία του δημιουργού του. Ο λόγος για την ταινία με τίτλο: «Εξολοθρευτής: Η Ημέρα Της Κρίσης» (Terminator 2: Judgement Day, 1991). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο ένα δεύτερο μέρος, μία συνέχεια κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχο της και να γράψει ιστορία στο είδος της δράσης, αλλά και των ψηφιακών εφέ.  

Πλοκή;

Βρισκόμαστε οχτώ χρόνια μετά τα γεγονότα του 1984 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Η Σάρα Κόνορ κατάφερε να καταστρέψει τον εξολοθρευτή που έστειλαν οι μηχανές για να την σκοτώσει, αλλά η εταιρεία «Cyberdyne Systems» ανέκτησε τα υπολείμματα του και εργάζεται πάνω σε αυτά. Η Σάρα θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί σε ψυχιατρική κλινική, ενώ ο γιός της, Τζόν μεταφέρεται σε ανάδοχη οικογένεια. Για άλλη μία φορά δύο μη οργανικοί άνδρες θα ταξιδέψουν από το μέλλον στο παρελθόν. Στόχος τους είναι να βρουν τον νεαρό Τζόν, τον μελλοντικό ηγέτη της αντίστασης των ανθρώπων. Η μία μηχανή προγραμματίστηκε για να τον εξολοθρεύσει και η άλλη για να τον προστατεύσει. Μέσα σε ένα κλίμα διαρκούς και σκληρής καταδίωξης, η Σάρα, ο Τζόν και το μοντέλο Τ-800 θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν οριστικά της «Ημέρα Της Κρίσης».

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Το σχέδιο για μία συνέχεια στην ιστορία του «Εξολοθρευτή» βρισκόταν στο μυαλό του Κάμερον, ίσως ήδη από την αρχή. Δεν είναι τυχαίο δε το γεγονός ότι αρκετές ιδέες που δεν έφθασαν στο πρώτο έργο, όπως ο «Εξολοθρευτής-Υγρό μέταλλο», βρήκαν επάξια τη θέση τους στη δεύτερη ταινία. Το θέμα που προέκυψε ήταν τα πνευματικά δικαιώματα του φίλμ, και που αυτά ανήκαν. Η απάντηση είναι πως δεν βρίσκονταν στην κυριότητα του Τζέιμς Κάμερον. Έπειτα, από προτάσεις, εκβιασμούς, αρνήσεις, εταιρικές πτωχεύσεις και συγχωνεύσεις, ο δημιουργός κατάφερε να ανακτήσει πλήρη δημιουργικό έλεγχο και έναν παχυλό προϋπολογισμό για τη μεταφορά του οράματος του.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι το δεύτερο έργο του «Εξολοθρευτή» είναι σαν το πρώτο αλλά «μεγαλύτερο». Δεν κάνουν τελείως λάθος, αλλά δεν είναι ακριβώς ένα ασφαλές συμπέρασμα. Πράγματι, οι δυνατότητες και οι προοπτικές του Τζέιμς Κάμερον, μετά τις απανωτές του επιτυχίες σε «Aliens» (1986) και «The Abyss» (1989) ήταν προφανώς επαυξημένες, δίχως περιορισμούς κεφαλαίων και πόρων. Ο ίδιος όμως επιθυμούσε να εξετάσει διαφορετικές θεματικές, ενώ η διεύρυνση των ορίων του ψηφιακού μέσου αποτελούσε διακαή του πόθο. Κινούμενος σε αυτό τον διττό άξονα λοιπόν άρχισε να περατώνει την ταινία του. Έθιξε ζητήματα, όπως η ευθύνη της ασυλλόγιστης δημιουργίας, οι σχέσεις ανάμεσα σε μία μονογονεϊκή οικογένεια, η ελεύθερη βούληση σε ένα αυτοματοποιημένο σύστημα και ο πυρηνικός όλεθρος.

Αναφορικά με την σκηνοθεσία αυτή καθ’ αυτή, ο καλλιτέχνης γίνεται πρόδρομος μίας νέας κινηματογραφικής φιλοσοφίας. Πρώτα με την «Άβυσσο» και στη συνέχεια με τον «Εξολοθρευτή 2», ο Κάμερον εισάγει τη σύμπραξη ανάμεσα σε πρακτικό και ψηφιακό εφέ. Όλες οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν στο προηγούμενο φίλμ εκμεταλλεύονται στο έπακρο, ενώ ενισχύονται πολλαπλώς. Μεγάλες σκηνές καταστροφής με την χρήση μινιατούρων στοιχειώνουν ακόμα και σήμερα, η φωτογραφία αποκτά ριζοσπαστικές αποχρώσεις που έρχονται σε αντίθεση και διαμορφώνουν ατμοσφαιρικά κάδρα, με το περιεχόμενό τους να είναι ολοένα και πιο επικίνδυνο.

Η κάμερα είναι δυναμική, δε χάνει ευκαιρία για κοντινά που προμηνύουν την απόλυτη δυσκολία που καλούνται να ξεπεράσουν οι ήρωες. Το μοντάζ είναι μετριασμένο, δύσκολα κόβεται η ανάπτυξη μίας σεκάνς, με αποτέλεσμα η δράση να κορυφώνεται κατ’ επανάληψη. Ο Τζέιμς Κάμερον αποτίει τους δικούς του φόρους τιμής τόσο στον Τζον Γουέιν στο έργο του Τζον Φορντ με τίτλο: «Η Ταχυδρομική Άμαξα» (1939), όσο και σε ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ με τίτλο «Το Χρήμα Της Οργής» (1956). Το μεγάλο στοίχημα που δίνει και κερδίζει, όπως προαναφέρθηκε, είναι η χρήση των ψηφιακών μέσων. Τα χρησιμοποιεί με φειδώ, μονάχα για όσα δεν μπορεί να απεικονίσει πρακτικά. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει πλήρως και συνεχίζει να εκπλήσσει ακόμα και στις ημέρες μας.

«Στο σετ του ηθοποιού»:

Αυτή τη φορά, η επιλογή του καστ ήταν κατά το ήμισυ ολοκληρωμένη. Ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ επιστρέφει στον ρόλο που τον καθιέρωσε ως «Εξολοθρευτής» με μία ευφυέστατη ανατροπή που ανανεώνει ιστορία και χαρακτήρα. Έχει περισσότερο χώρο να αποπειραθεί υποτυπώδη ερμηνεία. Παραμένει ψυχρός με ψήγματα ανάλαφρης κωμικής διάθεσης. Οι ατάκες του για άλλη μία φορά γνωρίσουν καθολική αποδοχή, ενώ το εύρος των εκφράσεων του φαίνεται διευρυμένο. Ίσως να βγαίνει εκτός χαρακτήρα σε ορισμένες μονάχα σεκάνς, που η κίνηση του είναι αισθητά πιο ανθρώπινη.

Η Λίντα Χάμιλτον ως «Σάρα Κόνορ» ακολουθεί το παράδειγμα του συμπρωταγωνιστή της και γυρίζει στον προσφιλή της ρόλο μέσα από μία εκ νέου εισαγωγή του. Δεν είναι πια η ευαίσθητη και εύθραυστη κοπέλα, αλλά η γυναίκα-μαχητής που προετοιμάζεται για πυρηνικό ολοκαύτωμα και πόλεμο με τις μηχανές. Η ερμηνεία της είναι «σκληρή», αλλά όχι βεβιασμένη. Ο ρόλος της απαιτούσε δριμεία γυμναστική, κάτι που έκανε η ερμηνεύτρια, με τα αποτελέσματα να αποτυπώνονται σε κορμί και πρόσωπο. Κατά την πρώτη πράξη ερμηνεύει την εμμονή της αψεγάδιαστα, ενώ ολοκληρώνει τις σκηνές δράσης της με άψογο τρόπο. Θα το πούμε ξανά, ένας από τους καλύτερους γυναικείους χαρακτήρες που έχουν γραφτεί ποτέ σε ταινία δράσης!

Η νέα πρόκληση έκανε την εμφάνιση της αφενός στην επιλογή του νέου «Εξολοθρευτή», αφετέρου στο παιδί που θα υποδυόταν τον «Τζον Κόνορ». Ο Κάμερον πετυχαίνει για άλλη μία φορά 2/2. Επιλέγει τον Ρόμπερτ Πάτρικ για τον πρώτο ρόλο. Ο ηθοποιός ήταν σχετικά άγνωστος εκείνη την εποχή, ενώ βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η ανάληψη του ρόλου του άλλαξε τη ζωή, τον απομάκρυνε από τοξικές ουσίες και μας έδωσε έναν από τους καλύτερους ανταγωνιστές στην ιστορία του κινηματογράφου. Είναι το ακριβώς αντίθετο του Σβαρτζενέγκερ, μικρότερη σωματοδομή, περισσότερη ομιλία, αλλά σε συνδυασμό με ψηφιακά και πρακτικά εφέ γίνεται ο απόλυτος εφιάλτης.

Τέλος, ο ρόλος του «Τζόν Κόνορ» πήγε στον νεαρό Ένουαρντ Φέρλονγκ. Ο μικρός ερμηνευτής κατάφερε να βγει εμπρός και να κερδίσει τον ρόλο ανάμεσα σε χιλιάδες παιδιά. Είχε το κατάλληλο θράσος που χαρακτήριζε τον ήρωα του. Ο Τζέιμς Κάμερον εντούτοις ως «τελειομανής» εργάστηκε μαζί με το παιδί και πέτυχε να εκμαιεύσει μία ερμηνεία, η οποία ανταποκρίνεται στην ηλικία του, είναι συναισθηματική και δεν εκνευρίζει στην πορεία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάπως έτσι ίσως να φαντάζονταν οι οπαδοί του «Πολέμου Των Άστρων» τον νεαρό «Άνακιν Σκαίγουοκερ».

Θα αποτελούσε ασυγχώρητη παράλειψη, αν δεν αναφερόμασταν στη συμμετοχή του Τζο Μόρτον ως «Μάιλς Ντάϊσον». Ο ηθοποιός δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του αξίζει. Δεν έχει μεγάλο ρόλο, αλλά η ερμηνεία του με τις αλλεπάλληλες ανάσες του λίγο πριν ανατινάξει όλο το κτίριο, αποτελεί διακριτικό σεμινάριο για το πως αποχαιρετάς έναν χαρακτήρα, που δεν χρειαζόταν να είναι τόσο καλός.

Cut! It’s a wrap:

Κλείνοντας, το φίλμ εισήγαγε κυριολεκτικά μία επανάσταση στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία με την χρήση ψηφιακών εφέ. Η δράση είναι γεμάτη και χορταστική με διαλείμματα για συζήτηση και σχεδιασμό. Ο ρυθμός είναι ομαλός, ο τόνος αμφιταλαντεύεται διατηρώντας σοβαρό πρόσημο. Σκηνοθετικές επιλογές, όπως η πτώση της νταλίκας από ύψωμα και η πτήση του ελικοπτέρου κάτω από τη γέφυρα έχουν αφήσει εποχή και συναρπάζουν. Η τέλεια συνέχεια, το τέλειο έργο, πόσο μάλλον η εκδοχή του σκηνοθέτη που επιλέξαμε να καλύψουμε. Σε αυτή όχι μόνο εμφανίζεται ο Μάικλ Μπίν ως «Κάιλ Ρίς», αλλά και δίνεται ένα ιδανικό τέλος στην ιστορία του «Εξολοθρευτή». Ένα τέλος, το οποίο αποφασίστηκε από την εταιρεία παραγωγής να κοπεί, έτσι ώστε η σειρά ταινιών να συνεχιστεί…

Θα έβαζα με στόμα ανοιχτό ένα 9,6/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 2 ώρες και 17 λεπτά

Είδος: Επιστημονικής φαντασίας-Περιπέτεια

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον

Πρωταγωνιστές: Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, Λίντα Χάμιλτον, Ρόμπερτ Πάτρικ, Έντουαρντ Πάτρικ, Τζον Μόρτον

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Θέατρο #JamesCameron #TheTerminator2JudgementDay #ScienceFiction #Horror #ArnoldSchwarzenegger #LindaHamilton #RobertPatrick