«Αληθινά Ψέματα» (1994): Το Κωμικό Διάλειμμα του Τζέιμς Κάμερον!

 Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Με τη γιορτή των Χριστουγέννων να φθάνει στο αποκορύφωμα, εμείς συνεχίζουμε το αφιέρωμα μας στην καριέρα του Τζέιμς Κάμερον. Με την καινούργια του κινηματογραφική προσθήκη στην τριλογία πλέον του «Avatar», βρίσκουμε την ευκαιρία να ανατρέξουμε στη φιλμογραφία του. Ο λόγος για το ευφυέστατο έργο με τίτλο: «Αληθινά Ψέματα» (True Lies, 1994). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο ο σκηνοθέτης έφερε επί της οθόνης μία ανάλαφρη και οικογενειακή ταινία.

Πλοκή:

Βρισκόμαστε στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κατά τη δεκαετία του ’90. Ο Χάρυ εργάζεται για μία μυστική υπηρεσία με την κωδική ονομασία «Ωμέγα». Βρίσκεται στα ίχνη μίας τρομοκρατικής οργάνωσης με βάση χώρα της Ανατολής, όταν αντιλαμβάνεται ότι η παραμελημένη του σύζυγος, Έλεν, ίσως να τον απατά. Ο κόσμος του γκρεμίζεται, αλλά δεν έχει πει το τελευταίο του ψέμα. Οργανώνει ολόκληρη μυστική επιχείρηση για να αποκαλύψει την αλήθεια, αλλά αυτή δεν καταλήγει με τον τρόπο που φαντάζονταν, την στιγμή που εμπλέκεται και η τρομοκρατική οργάνωση. Μέσα σε ένα κλίμα μισών αληθειών και ολόκληρων ψεμάτων, ο γάμος του Χάρυ και της Έλεν θα περάσει μέσα από μεγάλους κινδύνους, όπου οι σφαίρες και οι πύραυλοι είναι αληθινοί!

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Τα φιλμ του Τζέιμς Κάμερον, αν και διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν έναν κοινό άξονα στις θεματικές που καταπιάνονται. Κάνουν λόγο για οικογενειακές ισορροπίες και σχέσεις. Στην «Άβυσσο» (1989) είδαμε ένα ζευγάρι στα πρόθυρα διαζυγίου και στον «Εξολοθρευτή 2» (1991) μία μητέρα να μεγαλώνει μόνη της τον γιό της. Βλέποντας το γαλλικής παραγωγής έργο με τίτλο: «La Totale» (1991), Κάμερον και Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ αναλογίστηκαν από κοινού τις δυνατότητες της ιστορίας. Αν και η θεματική της «οικογένειας σε κρίση» ήταν άλλη μία πρόκληση για τον έμπειρο δημιουργό, το αληθινό στοίχημα δόθηκε στην αποσαφήνιση του είδους που θα ανήκε η μελλοντική του ταινία.

Ο Τζέιμς Κάμερον επιθυμούσε να απομακρυνθεί από τις αμφιλεγόμενες πρακτικές του στην «Άβυσσο», αλλά και από το σκοτάδι του «Εξολοθρευτή 2». Για πρώτη φορά στην καριέρα του εισήλθε στο πεδίο της κωμωδίας, αλλά δεν έχασε την προσωπική του σφραγίδα στην πορεία. Σκόπευε να διατηρήσει την κωμική διάθεση της αυθεντικής ιστορίας, αλλά να μην απομακρυνθεί από τη μεστή δράση που τον χαρακτηρίζει. Γράφει ένα νέο σενάριο, αρκετά κοντά στο γαλλικό αντίστοιχο, με προσθήκες εξωφρενικά απολαυστικών σκηνών, οι οποίες γυρίζονται πρακτικά. Κινείται σε έναν άξονα παρωδίας του υπέρ κατασκόπου «Τζέιμς Μποντ», χωρίς όμως να «θυσιάσει» την αξιοπρέπεια του.

Η κάμερα του δε χάνει ποτέ τη δυναμική της. Το καδράρισμα της αρχικής σεκάνς παρείσφρησης στη δεξίωση είναι γυρισμένο και στημένο για να αποτίει φόρος τιμής σε κατασκοπικά φίλμ. Διατηρείται και στη συνέχεια μόνο που αμβλύνεται σε σημεία για χάρη της κωμωδίας. Επηρεασμένος από τον πρόσφατο «Εξολοθρευτή 2» χρησιμοποιεί «slow motion», με απώτερο σκοπό την κλιμάκωση της έντασης. Μία σκηνή καταδίωξης εντούτοις ανάμεσα σε ένα αστυνομικό άλογο περιπολίας και μία κλεμμένη μηχανή έρχεται για να θυμίσει, ότι το έργο συνεχίζει να υπόσχεται αστείες ψυχαγωγικές στιγμές.

Ο ρυθμός της ταινίας είναι καλός. Κρατάει την επιθυμητή ισορροπία ανάμεσα στο «ψέμα και την αλήθεια», την κωμωδία και την δράση. Το ένα παρεμβαίνει στο άλλο και μαζί διαμορφώνουν ένα ενδιαφέρον σύνολο, το οποίο ολοένα και εξελίσσεται. Ο τόνος ακολουθεί παροιμίες επιταγές. Οι ερμηνείες κινούν και κινούνται από αυτόν. Σοβαρές στιγμές των ηθοποιών τοποθετούνται σε τραγελαφικές στιγμές και το αντίστροφο. Αυτή τη φορά ο σκηνοθέτης δεν σκοπεύει να «μπλέξει» με πρωτοποριακά ψηφιακά εφέ, αλλά με πρακτικά αντίστοιχα. Η σεκάνς διάσωσης στη γέφυρα κινηματογραφείται δίχως κόψιμο, με πραγματικό ελικόπτερο και αυτοκίνητα που πέφτουν στο κενό, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση δάνεισε ένα αληθινό «Harrier Jet» στην παραγωγή.

«Στο σετ του ηθοποιού»:

Έπειτα από την αδιαμφισβήτητη επιτυχία τους, Σβαρτζενέγκερ και Κάμερον συνεργάζονται ξανά στην καλύτερη ίσως εποχή των καριέρων τους. Αυτή τη φορά, ο καλλίγραμμος ερμηνευτής δεν μπορεί να βασιστεί στο κορμί του, αλλά στις υποκριτικές του ικανότητες. Ο ρόλος γράφτηκε για τον ίδιο, πράγμα που σημαίνει πως οι απαραίτητες προσαρμογές έχουν συντελεστεί ήδη, προτού ξεκινήσουν οι κάμερες να γράφουν. Ο Σβαρτζενέγκερ μεταφέρει άψογα τις μονομερείς ατάκες του, αλλά δυσκολεύεται να επικοινωνήσει την κωμωδία. Η σκηνοθεσία δεν τον αφήνει αβοήθητο, αν και στις σκηνές χορού διακρίνει εύκολα κανείς τη δυσκολία του ηθοποιού να κινηθεί στον χώρο.

Η Τζέιμι Λι Κέρτις στον ρόλο της «Έλεν» είναι η κυρίως συμπρωταγωνίστρια του Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ. Η ερμηνεύτρια προβαίνει σε μία από τις καλύτερες μεταμορφώσεις που έχουν συντελεστεί σε αντίστοιχα φίλμ. Είναι μετρημένη, αλλά βαθύτατα εγκλωβισμένη ως «νοικοκυρά». Όταν έρθει όμως η σεκάνς του «στριπτίζ», μεταμορφώνεται για άλλη μία φορά στο απόλυτο θηλυκό. Η διττή μεταβολή καθιστά την Κέρτις ως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Την τριάδα συμπληρώνει και ο αείμνηστος Μπιλ Πάξτον, σταθερός συνεργάτης του Τζέιμς Κάμερον. Ο ηθοποιός αποτελεί την κύρια πηγή κωμωδίας στο έργο. Υπάρχουν πολλές μικρές σκόρπιες αστείες στιγμές, η εισαγωγή του όμως αποκαλύπτει την πρόθεση του ρυθμού να χαλαρώσει και του τόνου να ελαφρύνει. Ερμηνευτικά, καταφέρνει να γίνει απόλυτα αντιπαθητικός, αν και η ερμηνεία του ενισχύει την αντίστοιχη του Σβαρτζενέγκερ, με τον οποίο μοιράζονται κύριες σκηνές.

Cut! It’s a wrap:

Κλείνοντας, η ταινία είναι ίσως η πιο εύκολη ως προς τη θέαση της που έχει δώσει ο δημιουργός στο κοινό του. Είναι διασκεδαστική, συναρπάζει με το μέγεθος της δράσης και ψυχαγωγεί με τα καθολικής αποδοχής μετριασμένα κωμικά της στοιχεία. Οι συντελεστές εμπρός και πίσω από την κάμερα περνούν καλά και αυτό αποτυπώνεται στο φίλμ. Ένα ευχάριστο διάλειμμα για τον Κάμερον, που ετοιμάζεται με το επόμενο του έργο, να ανασύρει μία θρυλική ιστορία από τον πάτο του Ατλαντικού ωκεανού.

Θα έβαζα ευχαριστημένος ένα 8,5/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 2 ώρες και 21 λεπτά

Είδος: Δράσης-Περιπέτεια

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον

Πρωταγωνιστές: Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, Τζέιμι Λι Κέρτις, Μπίλ Πάξτον

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Θέατρο #JamesCameron #TrueLies #Action #ArnoldSchwarzeneger #JamieLeeCurtis #BillPaxton