«Οι Θρύλοι Του Πάθους» (1994): Ένα Υπέροχο Μελόδραμα!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Πιστοί στην υπόσχεση μας, ήρθε η στιγμή για την ολοκλήρωση πια του αφιερώματος μας σε έργα που τοποθετούνται ιστορικά κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ο λόγος για την «θρυλική» ταινία με εξίσου «θρυλικό» τίτλο: «Οι Θρύλοι Του Πάθους» (Legends Of The Fall, 1994). Αφήνοντας κατά μέρους τις «θρυλικές» αναφορές, πάμε να δούμε με ποιον τρόπο μεταφέρθηκε η εν λόγω λογοτεχνική ιστορία στην κινηματογραφική οθόνη.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε στη γραφική ύπαιθρο της Μοντάνα στις αρχές του 20^ου αιώνα. Ο συνταγματάρχης Γουίλιαμ Λάντλοου, απογοητευμένος από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, αποφασίζει να απομακρυνθεί από την κοσμική ζωή και να μεγαλώσει την οικογένεια του σε ένα από τα τελευταία φυσικά καταφύγια της αμερικανικής μεθορίου. Μεγαλώνει τρεις γιους, τον Άλφρεντ, τον Τρίσταν και τον Σάμουελ. Ο τελευταίος επιστρέφει από τις σπουδές του αρραβωνιασμένος με την Σουζάνα. Όλη η οικογένεια ενθουσιάζεται από την παρουσία της, αλλά εκείνη γοητεύεται από την άγρια φύση του Τρίσταν. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος όμως ξεσπάει και τα τρία αδέλφια κατατάσσονται ως εθελοντές. Μέσα σε ένα κλίμα άδικου θανάτου, απόλυτης καταστροφής, άγριας εσωτερικής φύσης και θρυλικού έρωτα, οι ζωές των Τρίσταν, Σουζάνα και Άλφρεντ θα διασταυρωθούν αδιαλείπτως και πολλαπλώς.

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Η δεκαετία του ’90 αποτελεί ένα διάστημα ποιοτικής κορύφωσης πρωτίστως για τον αμερικανικό και δευτερευόντως ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Η εμπειρία των τριών προηγούμενων δεκαετιών έρχεται να θεμελιώσει το νέο δρόμο που αποφασίζει να διαβεί η βιομηχανία του κινηματογραφικού θεάματος. Στην προκειμένη περίπτωση, ο δημιουργός που αναλαμβάνει να καθίσει στη θέση ευθύνης, ενσωματώνει στην καλλιτεχνική του προσέγγιση κλασικές κινηματογραφικές καταβολές. Αυτό δεν είναι άλλος από τον Έντουαρντ Ζούικ, έναν σκηνοθέτη που είχε αποδείξει ήδη από το φίλμ με τίτλο: «Glory: Ο δρόμος προς τη δόξα» (1989) την αισθητική του τάση προς τον κλασικισμό.

Αποφασίζει να φέρει στην ασημένια οθόνη τη νουβέλα του Τζίμ Χάρισον με τον ομώνυμο τίτλο. Η διαδικασία της μεταφοράς δεν ήταν εύκολη υπόθεση, αν και υπήρξε στο μυαλό του σκηνοθέτη με το που κυκλοφόρησε το βιβλίο. Είχε τη φήμη, που έχουν άλλωστε τα μεγάλα έργα, δηλαδή ότι δε δύναται να γυριστεί, λόγω του εκτενούς χρονικού διαστήματος που απλώνεται η ιστορία. Ο Ζούικ επέμενε όμως και κατάφερε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα και τα κεφάλαια για να αποδώσει ένα έργο αυθεντικής αμερικάνικης ιστορίας στους/στις θεατές του.

Αναφορικά με την σκηνοθεσία, ο δημιουργός μεταφέρει την παραγωγή του μακριά από την ασφάλεια του κινηματογραφικού στούντιο και φθάνει μέχρι τον Καναδά και συγκεκριμένα το Κάλγκαρι, που διατηρούσε ακόμα παρθένα δάση και ύπαιθρο. Μάλιστα, για να αποφύγει να διαταράξει τόσο την αρμονία του περιβάλλοντος, όσο και το ερμηνευτικό πνεύμα των ηθοποιών απαγόρευσε την έλευση σύγχρονων οχημάτων. Σε συνεργασία με τον φωτογράφο του, Τζον Τόλ, κινηματογραφούν το μέρος με ρομαντική ματιά αναδεικνύοντας την άγρια μεγαλοπρέπεια του.

Η κάμερα του αρχίζει να καταγράφει τις πρώτες πρωινές ώρες ή τις τελευταίες αντίστοιχες, που γη και ουρανός δίνουν απόλυτα δυναμικές εικόνες. Ο καλλιτέχνης, όμως δεν παραδίδει ντοκιμαντέρ, αλλά ταινία. Αυτό σημαίνει ότι οι «φιλοσοφικές» του στιγμές εισάγονται σε επικές σκηνές, οι οποίες δίνουν την αίσθηση ότι εκμαιεύτηκαν μέσα από έντυπες σελίδες. Υπάρχει απόσταση από τους χαρακτήρες, αλλά συνάμα τους πλησιάζει ασφυκτικά όταν αυτοί καταρρέουν. Ο ρυθμός δεν είναι γρήγορος, αλλά μεθοδικός. Η έκταση που πρέπει να καλύψει είναι μεγάλη και συνειδητά το κομμάτι της ιστορίας που δε διαδραματίζεται στη Μοντάνα προσπερνιέται γρήγορα. Ο τόνος από την άλλη δε γίνεται πιο δραματικός και τραγικός με τη μουσική να μας θυμίζει ότι η ζωή δεν κάνει χάρες.

«Στο σετ των ηθοποιών»:

Πρωταγωνιστής του έργου είναι ο Μπραντ Πιτ στον ρόλο του «Τρίσταν». Ο ερμηνευτής, αν και είχε συμμετάσχει σε πολλά τηλεοπτικά πρότζεκτ και σειρές, με την κινηματογραφική του παρουσία ολοένα να προωθείται, το «Θρύλοι Του Πάθους» αποτελεί το μεγάλο του καλλιτεχνικό και εμπορικό του άνοιγμα. Πρόκειται για μία δύναμη της φύσης. Ο ήρωας του έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που, δυνητικά τον καθιστούν αντιπαθή. Εντούτοις, το χάρισμα του Πιτ σε συνδυασμό με τη χαρακτηροκεντρική προσέγγιση του σκηνοθέτη διαμορφώνουν έναν άκρως γοητευτικό χαρακτήρα, ο οποίος δικαιολογείται επαρκώς. Αρχικά, ο Τόμ Κρούζ είχε προταθεί για τον ρόλο, αλλά αρνήθηκε. Ο Μπράντ Πίτ από την άλλη επιθύμησε σύντομα να εγκαταλείψει το φίλμ, καθώς θεώρησε ότι δεν ήταν αρκετός για την απεικόνιση του χαρακτήρα. Πείστηκε από τον Έντουρντ Ζούικ και τον Άντονι Χόπκινς να συνεχίσει, αν και ο πρώτος ήρθε αρκετές φορές  σε σύγκρουση με τον πρωταγωνιστή του.

Οι συμπρωταγωνιστές του είναι εξίσου καλοί και τον πλαισιώνουν με απώτερο σκοπό να τον εξυψώσουν ως τον απόλυτο ήρωα. Ο προαναφερθείς Χόπκινς δίνει μία από τις καλύτερες και μεστές ερμηνείες στην καριέρα του ως «συνταγματάρχης Λάντλοου». Το χάρισμα του ξεπερνάει κατά πολύ αυτό του Πιτ. Θα μπορούσε να είναι κεντρικός πρωταγωνιστής και στις σεκάνς που στηρίζονται πάνω του κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση από όλους. Καταφέρνει να ξεγελάσει μέχρι και το συνεργείο των συντελεστών πίσω από τις κάμερες, όταν του ζητείται να απεικονίσει την αναπηρία του χαρακτήρα του.

Ο Αίνταν Κουίν ως «Άλφρεντ» είναι μία ασφαλή επιλογή. Ο ερμηνευτής συνήθιζε εκείνη την εποχή να υποδύεται αντίστοιχους λογοτεχνικούς χαρακτήρες, λόγω των ευγενικών και καθολικών του χαρακτηριστικών. Εδώ του δίνεται η ευκαιρία για μία ερμηνεία που του επιτρέπει έντονο, μα υποβόσκοντα συναισθηματισμό.

Η επιλογή της Τζούλια Όρμοντ ως «Σουζάνα» ακολουθεί την ίδια λογική. Ο χαρακτήρας της κινεί την πλοκή και ενισχύει την τραγικότητα της. Το πρόσωπο της είναι βγαλμένο από άλλη εποχή, γεγονός που τη βοηθάει να ορίσει σε βαθμό τον τόνο του έργου.

Cut! It’s a wrap:

Κλείνοντας, η ταινία αποτελεί άξιο δείγμα πώς να μεταφερθεί ένα βιβλίο στη μεγάλη οθόνη, αλλά και με ποιον τρόπο να μεταχειριστεί η έννοια του μελοδράματος. Μέσα από αυτό το φίλμ, οι καριέρες των συντελεστών απογειώθηκαν και το Χόλυγουντ εκτίμησε δεόντως το ταλέντο του καλλιτέχνη Έντουαρντ Ζούικ, ο οποίος κατάφερε να αναδειχθεί και να δώσει στο κοινό κινηματογραφικούς θριάμβους. Αν και δεν ανήκει στην κατηγορία έργων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, αξίζει να βρίσκεται στη λίστα και να την θυμόμαστε στα προσωπικά μας αφιερώματα.  

Θα έβαζα με σεβασμό ένα 8,9/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 2 ώρες και 13 λεπτά

Είδος: Δράμα Εποχής

Σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ζούικ

Πρωταγωνιστές: Μπραντ Πιτ, Άντονι Χόπκινς, Αίνταν Κουίν, Τζούλια Όρμοντ

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #ΣυγγραφείςΤηςΨηφιακήςΤραπέζης #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Κινηματογράφος #Θέατρο #EdwardZwick #LegendsOFTheFall #Drama #Epic #BradPitt #AnthonyHopkins