«Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών» (2026) και η διατήρηση της Κινηματογραφικής Αισθητικής!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Πιστοί στην πρωθύστερη υπόσχεση μας, βρίσκουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για μία θεατρική παράσταση και δε την τελευταία της ανοιξιάτικης περιόδου. Πρόκειται για ένα έργο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και επέστρεψε ανά περιόδους στο θέατρο. Ο λόγος για την δραματοποιημένη εκδοχή της ιστορίας του Τομ Σούλμαν με τίτλο: «Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών» (2026). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο συντελέστηκε η μεταφορά της κινηματογραφικής ταινίας στο θεατρικό σανίδι σε παραγωγή των Σκαφίδας-Δωροπούλου Ε.Ε.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε στην Ακαδημία του Γουέλτον, ένα οικοτροφείο αρρένων, στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Ένας απόφοιτος της Ακαδημίας ονόματι Τζον Κήτινγκ επιστρέφει ως καθηγητής πια, για να καλύψει την κενή θέση στη διδασκαλία λογοτεχνίας και ποίησης. Οι μέθοδοι του έρχονται γρήγορα σε αντίθεση με τις παραδοσιακές αξίες και θέσεις της Ακαδημίας, με αποτέλεσμα να προκαλέσει αμφιθυμικά συναισθήματα. Οι νεαροί μαθητές του γοητεύονται και συναρπάζονται από το δημιουργικό πλαίσιο της διδασκαλίας του, ενώ η διοίκηση αμφιταλαντεύεται με αμηχανία. Μέσα σε ένα ασφυκτικό κλίμα κανόνων και απαγορεύσεων, μία ετερόκλητη ομάδα μαθητών θα αποπειραθεί, εμπνευσμένη από τον Κήτινγκ, να εκφραστεί καλλιτεχνικά στην ποίηση και το θέατρο, αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες αυτών.

«Στην σκηνή του σκηνοθέτη» :

Αναφέρθηκε ήδη ότι η ιστορία βασίζεται σε σενάριο φίλμ της δεκαετίας του ’80, έργο που καλύψαμε σε προηγούμενο μας άρθρο. Σε αντίθεση όμως με τον σκηνοθέτη της ταινίας, Πήτερ Γουέιρ, αυτή τη φορά αναλαμβάνει τόσο την σκηνοθεσία, όσο και την δραματική επεξεργασία ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης. Πρόκειται για έναν πολυσχιδή καλλιτέχνη, ο οποίος φημίζεται για τη διαρκή παρουσία του εμπρός της σκηνής και των καμερών. Πράγματι, ο κύριος Ασπιώτης, ως ηθοποιός πρωταγωνίστησε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές παραγωγές. Στο θέατρο όμως έμελλε να βρεθεί να σκηνοθετεί πέρα από το να ερμηνεύει. Εμείς θυμόμαστε με τη σειρά μας την παράσταση με τίτλο «Λευκές Νύχτες» (2023), στην οποία τα έκανε και τα δύο.

Αναφορικά με την σκηνοθεσία αυτή καθ’ αυτή, ο νέος δημιουργός δείχνει σεβασμό  πέρα από το έργο και στο μέσο, στο οποίο προβλήθηκε πρώτη φορά, δηλαδή στο κινηματογραφικό. Δεν είναι λίγες οι φορές, που η κατεύθυνση του ακολουθεί τις επιταγές του κινηματογράφου δίνοντας την αίσθηση ενός ζωντανού «μοντάζ» επί σκηνής. Με τη συνδρομή της βοηθού του, Νατάσσα Πετροπούλου, αλλά και της υπεύθυνης σχεδιάστριας των φωτισμών, Ζωής Μολυβδά Φαμέλη διατηρούν τον θίασο σε εγρήγορση, ενώ οι εναλλαγές ανάμεσα τόσο σε σκηνές, όσο και στιγμές ολοκληρώνονται δια των φωτισμών και την παύση αυτών.

Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης γνωρίζει σε βάθος το υλικό που διαθέτει στα χέρια του, όπως ξέρει από κοινού με την Νικολέτα Κοτσαηλίδου, υπεύθυνη για τη μετάφραση του έργου, τι να κρατήσει και τι να αφήσει στην άκρη. Αυτό το αναφέρουμε, για να κάνουμε λόγο για τον ρυθμό, ο οποίος διατηρεί μία λεπτή ισορροπία. Δε βιάζεται να ολοκληρώσει το έργο, ούτε παίρνει παραπάνω χρόνο από αυτό που χρειάζεται για να αναδείξει την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Ο τόνος ακολουθεί το διάβημα του ρυθμού και δεν παρατηρούνται συναισθηματικές αυξομειώσεις, ούτε καν στο τέλος που το δράμα της ιστορίας κορυφώνεται.

Το σκηνικό της Αρετής Μουστάκα είναι άκρως λειτουργικό τόσο σε αφηγηματικό, όσο και σε τεχνικό επίπεδο. Πρόκειται για ένα μεγάλο σκηνικό-σχολικό πίνακα που καλύπτει το φόντο, πίσω μέρος της σκηνής. Επάνω του είναι γραμμένη κάθε λογής διδασκαλία και διδακτικό αντικείμενο. Εμπρός του έχουν τοποθετηθεί κινητά θρανία, αντίστοιχα των μαθητών από την ταινία, τα οποία συχνά απομακρύνονται και επιστρέφουν ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε σεκάνς. Αναφερόμενοι στο φίλμ, θα ήταν παράλειψη αν δεν κάναμε λόγο για τα κουστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη, η οποία διατηρεί την αισθητική και αλλάζει το κουστούμι που ντύνει τον δικό της «Τζον Κήτινγκ».

«Στο σανίδι των ηθοποιών»:

Η παράσταση απαρτίζεται από ένα ευτυχή ερμηνευτικό σύνολο. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Άκη Σακελλαρίου ως «Τζον Κήτινγ». Ο ηθοποιός γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει τον Ρόμπιν Γουίλιαμς και δε δοκιμάζει να μεταφέρει την περσόνα του στην σκηνή. Αντιθέτως, διατηρεί κάτι το ανάλαφρο, το άνετο, το παιχνιδιάρικο και με αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά πορεύεται ερμηνευτικά.

Ο κύριος Σακελλαρίου πλαισιώνεται από τους Θοδωρή Θεοδωρακόπουλο, Νικόλα Παπαϊωάννου, Θησέα Παπαναγιώτου, Στέφανο Παπατρέχα, Γιάννη Τομάζο, Ζαχαρία Γουέλα, Πάνο Κλάδη, Τάσο Τυρογαλά, Αλέξανδρο Τωμαδάκη και Βιβή Φωτοπούλου. Ξεχωρίζει ο κύριος Παπαϊωάννου που αποδεικνύει πως η σκηνή του ανήκει, ο κύριος Τωμαδάκης που κρατάει τα ηνία της συναισθηματικής τροπής και η κυρία Φωτοπούλου που υποδύεται διακριτά δύο ρόλους.

Τέλος, στο θεατρικό έργο συμμετέχει ο Τάσος Χαλκιάς ως διευθυντής του εκπαιδευτικού ιδρύματος δίνοντας την παραδοσιακή πυγμή και ο Γεράσιμος Σκαφίδας ως πατέρας του «Νιλ».

Clap-Clap:

Κλείνοντας, η παράσταση ανήκει κατά γενική ομολογία στην κατηγορία των ικανοποιητικών μεταφορών από τον κινηματογράφο στο θέατρο. Αν και η διάρκεια της φθάνει τις δύο ώρες, δεν κουράζει, όσο θα περίμενε κανείς. Έχει μία φυσική ροή, με τους ηθοποιούς να κάνουν το καλύτερο δυνατό για να την διατηρήσουν. Αναμένουμε την επόμενη σκηνοθετική δουλειά του Κωνσταντίνου Ασπιώτη και του πολυμελή του θιάσου.    

Θα έβαζα με σχετική ικανοποίηση ένα 8,5/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 2 ώρες

Είδος: Δράμα Εποχής

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης

Πρωταγωνιστές: Άκης Σακελλαρίου, Τάσος Χαλκιάς, Γεράσιμος Σκαφίδας, Νικόλας Παπαϊωάννου, Αλέξανδρος Τωμαδάκης, Βιβή Φωτοπούλου

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Θέατρο #ΚωνσταντίνοςΑσπιώτης #ΟΚύκλοςΤωνΧαμένωνΠοιητών #Δράμα #ΆκηςΣακελλαρίου #ΤάσοςΧαλκιάς #ΝικόλαςΠαπαϊωάννου #ΑλέξανδροςΤωμαδάκης