«Υπερμάχος 626» (2026): Όταν η Κωνσταντινούπολη δεν έπεσε!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Για άλλη μία φορά διακόπτουμε τη φυσική σειρά ροής των κινηματογραφικών μας άρθρων για μία επετειακή δημοσίευση. Ο λόγος είναι διττός, αφενός η ημέρα μνήμης της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1453, αφετέρου τα έξι χρόνια λειτουργίας του πολυαγαπημένου εκδοτικού οίκου «Byzantine Tales». Επιλέγουμε λοιπόν πλήρει συνειδήσει να μιλήσουμε για το ολοκαίνουργιο «graphic novel» του οίκου με τίτλο: «Υπερμάχος 626» (2026). Πάμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, ακριβώς 1400 χρόνια πριν, και να γίνουμε μάρτυρες της πρώτης πολιορκίας που υπέστη η «Πόλη των Πόλεων».

Υπόθεση;

Βρισκόμαστε στην Κωνσταντινούπολη τον 7^ο αιώνα μ.Χ. και συγκεκριμένα το 626. Η αυτοκρατορία βρίσκεται σε εξαιρετικά δεινή κατάσταση εξαιτίας της καταστροφικής διακυβέρνησης του σφετεριστή Φωκά, με του Πέρσες να έχουν καταλάβει τις πιο σημαντικές περιοχές της στην Ανατολή. Ο βασιλιάς Ηράκλειος κάνει το αδιανόητο και εξαπολύει επίθεση στην καρδιά της Περσικής Αυτοκρατορίας, αφήνοντας την Πόλη απροστάτευτη. Οι Πέρσες έρχονται σε επαφή με τους Αβάρους, ένα βαρβαρικό φύλλο από τον Βορρά και αποφασίζουν να πολιορκήσουν την Κωνσταντινούπολη, για να αναγκάσουν τον Ηράκλειο να επιστρέψει πίσω. Η υπεράσπιση της Πόλης εμπιστεύεται στον Μάγιστρο Βώνο και τον Πατριάρχη Σέργιο. Μέσα σε ένα ασφυκτικό κλίμα βαρβαρικής επέλασης από όλες τις πλευρές, οι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης θα εναποθέσουν την ελπίδα της σωτηρίας τους στον Θεό και δε την Παναγία, συνθέτοντας στην πορεία τον Ακάθιστο Ύμνο της «Υπερμάχου Στρατηγού».

«Η πένα του σχεδιαστή»:

Έχοντας ήδη μιλήσει τόσο για το «1914-1922: Το Χρονικό Της Μικρασιατικής Καταστροφής» όσο και το «1821: Η Αρχή Της Επανάστασης», θα περίμενε κανείς να συναντήσουμε ξανά την Χρυσαυγή Σακελλαροπούλου στο σχέδιο. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα αλλάζουν. Ο εκδοτικός προτείνει σε έναν βετεράνο του χώρου να αναλάβει να δώσει ζωή και χρώμα στην εν λόγω ιστορία και αυτός δεν είναι άλλος από τον Σπύρο Ζαχαρόπουλο.

Ο καλλιτέχνης είναι ιδιαιτέρως γνώριμος από τη μακρά του πορεία, ενώ έχει ασχοληθεί με κάθε έκφανση της ζωγραφικής και του σχεδίου. Η συνεργασία όμως με το «Byzantine Tales» δεν ήταν παρά ζήτημα χρόνου να συμβεί, αν λάβει κανείς υπόψη του τις δουλειές του με ιστορικό περιεχόμενο και υπόβαθρο, όπως το «Ρούπελ 1941», «Του Αρκαδίου το Ολοκαύτωμα» και «Ζωγραφίζω και γνωρίζω τους ήρωες και τις ηρωίδες του Βυζαντίου.»

Αναφορικά με τη νέα του δουλεία, την «Υπερμάχο», ο κύριος Ζαχαρόπουλος ακολουθεί την παραδοσιακή προσέγγιση και αποδίδει την τελική εικόνα σχεδιασμένη στο χέρι. Αυτός ο αναλογικός τρόπος σχεδίασης του επιτρέπει να αναδεικνύει τη μεγάλη εικόνα, διατηρώντας τον λεγόμενο -με κινηματογραφικούς όρους- «κόκκο», που το φιλμ απέδιδε κάποτε στις ταινίες. Τα πρόσωπα, αν δεν είναι του κεντρικού ή σκηνικού ενδιαφέροντος, αποδίδονται μέσα σε μία διακριτή θολούρα. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται ξανά για να αναδειχθεί η καθαρότητα των εκκλησιαστικών εικόνων και κειμηλίων έναντι του πλήθους.

Βέβαια, δε λείπουν κάδρα που απεικονίζουν αυτούσια τα ιστορικά πρόσωπα τονίζοντας τα χαρακτηριστικά τους. Οι αποχρώσεις που χρησιμοποιούνται είναι ως επί το πλείστον θερμές. Σε κάθε σελίδα απεικονίζεται η θέρμη, η ένταση της επέλασης και της πολιορκίας, ακόμη και στις ναυτικές συγκρούσεις. Το χρώμα καταφέρνει να δροσίσει με τη λήξη της πολιορκίας τον ψαλμό του Ακάθιστου Ύμνου.

«Η πένα του αφηγητή»:

Ο Σπύρος Θεοχάρης επιστρέφει στο συγγραφικό κομμάτι. Με πλήθος πηγών, πρωτογενών και δευτερογενών, ελληνικών και ξένων καταφέρνει να συνθέσει μία συμπαγή πλοκή χρησιμοποιώντας πραγματικά πρόσωπα, όπως τον μάγιστρο Βώνο και τον Πατριάρχη Σέργιο εκ μέρους των υπερασπιστών και τον Χαγάνο των Αβάρων και τον στρατηγό Σαρβαραζά από μέρους των επιτιθέμενων.

Αν και οι πηγές δε μας δίνουν πολλές πληροφορίες για τις προαναφερθείσες προσωπικότητες, μέσα από το κόμικ καταφέρνει ο/η αναγνώστης/στρια να τις γνωρίσει, τα κίνητρα τους, τις ανησυχίες και τις προσδοκίες τους. Κάθε τόσο, η ιστορία λαμβάνει το διάλειμμα μίας σελίδας για να αποτυπωθεί ένα γνωμικό από τον Θεόδωρο Συγκέλλο, αξιωματούχος, διπλωμάτης, ρήτορας της εποχής.

«Λίγο πριν την τελευταία σελίδα»:

Κλείνοντας, το «graphic novel» εξετάζει ένα μεμονωμένο γεγονός μίας ευρύτερης ιστορίας, που ο κόσμος συχνά αγνοεί ή δεν γνωρίζει καθόλου. Όλοι έχουν ακούσει για την «Άλωση της Κωνσταντινούπολης» (1453), λιγότεροι γνωρίζουν για την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους (1204), ελάχιστοι για τις αποτυχημένες πολιορκίες των Αράβων τον 8^ο αιώνα. Σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει όμως πως συντέθηκε ο Ακάθιστος Ύμνος ή μέρος αυτού, μίας εκ των «διασημότερων» προσευχών της Ορθοδοξίας. Αυτή είναι η ιστορία του και η απόδειξη πως η δύναμη της Πίστης μπορεί υπερκεράσει τους αριθμούς και το μίσος των εχθρών μας.

 Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,

´Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,

Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.

Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,

Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.

Ινα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Εκδοτικός οίκος: Byzantine Tales 

Σχέδιο: Σπύρος Ζαχαρόπουλος

Κείμενο: Σπύρος Θεοχάρης 

Είδος: Graphic Novel

Σελίδες: 60

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #GraphicNovel #ByzantineTales #Υπερμάχος626 #Historic #ΣπύροςΖαχαρόπουλος #ΣπύροςΘεοχάρης