«Στον Θρόνο Του Ξέρξη» (2022): Το Μικρού Μήκους Έργο που έστειλε τον Γιώργο Μαζωνάκη στις Κάννες!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Οι εξελίξεις της επικαιρότητας μας διαδέχονται η μία την άλλη πολύ πιο γρήγορα από αυτό που μπορούμε να διαχειριστούμε και στην πλειοψηφία τους είναι ιδιαιτέρως δυσάρεστες. Μία από αυτές, είναι και η ανακοίνωση του θανάτου του καλλιτέχνη Γιώργου Μαζωνάκη, ενός από τους πιο επιδραστικούς λαϊκούς τραγουδιστές της γενιάς του, που κατάφερε να γεφυρώσει το ακανθώδες χάσμα του λαϊκού τραγουδιού με την «ποπ» αισθητική. Ο λόγος λοιπόν για τη συμμετοχή του στο μικρού μήκους κινηματογραφικό έργο με τίτλο: «Στον Θρόνο Του Ξέρξη» (2022). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο πρωταγωνίστησε ο αγαπητός ερμηνευτής.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε στα ναυπηγεία του Περάματος στην Αττική σε ένα δυστοπικό μέλλον. Ο αρχι-επιστάτης Γιώργος υποδέχεται ένα νεαρό ζευγάρι που αναζητάει δουλειά. Οι κανονισμοί εργασίας είναι όμως πολύ αυστηροί. Δεν επιτρέπεται επουδενί η σωματική επαφή, ακόμα και το πιο απαλό άγγιγμα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας παρακολουθούνται συνεχώς από «drones», ενώ τη νύχτα τους επιβλέπει ο προϊστάμενος, πριν αποκοιμηθεί. Μέσα σε ένα κλίμα αλλοτρίωσης, αποξένωσης και πίεσης, ο Γιώργος θα αντιληφθεί, ότι αυτό το καθεστώς της απαγόρευσης τον εξαναγκάζει να αρνηθεί την ανθρώπινη του φύση.

«Στην καρέκλα της σκηνοθέτιδος»:

Η ταινία αποδίδεται σε μία νέα δημιουργό, την Εύη Καλογηροπούλου, η οποία με τη σειρά της ανήκει σε μία εξίσου νέα γενιά εγχώριων καλλιτεχνών, που έχουν ένα νέο είδος και τρόπο αφήγησης να οπτικοποιήσουν. Με το φίλμ να αποτελεί το δεύτερο της μετά από το «Motorway 65» (2020), που την οδήγησε στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Καννών, η σκηνοθέτιδα επιλέγει να συνεχίσει να διαμορφώνει την προσωπική της σφραγίδα.

Γοητεύεται λοιπόν από βιομηχανικά τοπία, τα οποία έχουν περάσει τις δόξες και τα μεγαλεία τους και βρίσκονται πια σε ένα στάδιο παρακμής και αποσύνθεσης, παρά το γεγονός ότι συνεχίζουν να παραμένουν λειτουργικά. Οι θεματικές της αφορούν ως επί το πλείστον την ανθρώπινη συμπεριφορά και την ανάγκη της να υπάρξεί τόσο μέσα σε ένα σύνολο, αλλά και μεμονωμένα. Οι χαρακτήρες της συνήθως ανήκουν στο περιθώριο, με τη σκέψη τους να προβαίνει σε φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Αναφορικά με την σκηνοθεσία αυτή καθ’ αυτή, διατηρεί το είδος του αποκαλούμενου «Παράξενου Κύματος» (Weird Wave) και χρίζεται κοινωνός του. Η ιστορία της, αν και έχει μεστή και ξεκάθαρη υπόθεση στο χαρτί, παρουσιάζεται με ένα αφαιρετικό τρόπο. Χαρακτήρες κινούνται ή μένουν στάσιμοι, βλέμματα διασταυρώνονται και αποστρέφονται. Η δημιουργός ακολουθεί την προσέγγιση της πόζας στον φακό και το αποτέλεσμα τη δικαιώνει, καθώς η τελική εικόνα είναι πανέμορφη, με τη φωτογραφία της να ξεπερνάει την εγχώρια κινηματογραφική πεπατημένη.

Σε αυτό το σημείο συνήθως κάνουμε λόγο για τις ερμηνείες, αλλά στο εν λόγω μικρού μήκους έργο αυτές είναι περιορισμένες. Θα μιλήσουμε εντούτοις για τον εκλιπόντα, Γιώργο Μαζώνακη. Είναι ο αφηγητής της ιστορίας και συνάμα ο σύνδεσμός των θεατών με τον κόσμο του. Το βλέμμα του είναι καθηλωτικό, επικοινωνεί όλα όσα αποκρύβει η κάμερα, την κούραση, τη λαγνεία, την ανάγκη για επαφή.

Δε μιλάει καθόλου σε ζωντανό χρόνο, διαρκώς περιφέρεται στον χώρο, αλλά όταν η κάμερα εστιάζει στο πρόσωπο του, το κοινό αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο του εμπιστεύθηκε ο ρόλος. Εξάλλου, για τον ίδιο τον ερμηνευτή αποτελεί μία επιστροφή στις ρίζες του, καθώς καταγόταν από τη Νίκαια και ο πατέρας του υπήρξε λιμενεργάτης στα ναυπηγεία του Περάματος.

Cut! Αυτό ήταν για σήμερα, παιδιά:

Κλείνοντας, η ταινία καταφέρνει να συνδυάσει μία ανάγνωση πτυχής της αρχαίας μας ιστορίας (το βλέμμα του Ξέρξη κατά τη ναυμαχία στη Σαλαμίνα) με τη σύγχρονη πραγματικότητα σε ένα δυστοπικό πλαίσιο. Η ένωση όλων αυτών από μόνη της αποτελεί θεματικό επίτευγμα. Αν και ο αγαπημένος εκκεντρικός καλλιτέχνης δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή, τόσο η μακρά του καριέρα στο τραγούδι, όσο και το σύντομο του πέρασμα από τον κινηματογράφο, του χαρίζουν μία διάσταση αθανασίας. Αξίζει να σημειωθεί, πως η ταινία βραβεύτηκε με το βραβείο «Canal» ως «Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους» του φεστιβάλ για το 2022.

Θα έβαζα με ενδιαφέρον 8,2/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 16 λεπτά

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία: Εύη Καλογηροπούλου

Πρωταγωνιστές: Γιώργος Μαζωνάκης, Άντζελα Μπρούσκου, Ξένια Ντάνια, Μυρτώ Κοντόνη, Λορέντζο Σαρζάν, Κέβιν Ζανς Ανσονγκ, Τζόνταν Γκενιντόγκαν, Βασίλης Κουτσογιάννης

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Θέατρο #ΕύηΚαλογηροπούλου #ΣτονΘρόνοΤουΞέρξη #ΕπιστημονικήςΦαντασίας #ΓιώργοςΜαζωνάκης