«Grease» (1978): Ένα Ποπ-Αρτ Παραμύθι Μετά Μουσικής!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Το ιδιόμορφο μας αφιέρωμα στην θερινή περίοδο, αλλά και στην επιστροφή από αυτή συνεχίζεται! Επόμενος μας σταθμός ένα από τα εμβληματικότερα μιούζικαλ στην ιστορία του αμερικανικού εμπορικού κινηματογράφου. Ο λόγος για το έργο με τίτλο: «Grease» (1978). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο γυρίστηκε η θρυλική αυτή ταινία, της οποία τα μουσικά νούμερα έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής ποπ κουλτούρας.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε σε προάστιο της ευρύτερη περιοχής της Νότιας Καλιφόρνιας στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Ο Ντάνι και η Σάντι γνωρίζονται και ερωτεύονται κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών τους διακοπών σε ένα κλίμα ξεγνοιασιάς και πάθους. Το θέρος όμως παρέρχεται και οι δύο νέοι πρέπει να χωρίσουν και να επιστρέψουν στις ζωές τους και το σχολείο. Οι γονείς της Σάντι όμως μετακομίζουν και ως εκ του θαύματος οι δύο νεαροί βρίσκονται ξανά ως συμμαθητές αυτή τη φορά στο ίδιο σχολείο. Ο Ντάνι στην απόπειρα του να αποδείξει στην παρέα του, ότι παραμένει αμετανόητος γόης, πληγώνει τα συναισθήματα της Σάντι. Αμέσως μετανιώνει και είναι διατεθειμένος να κάνει ό,τι χρειαστεί για να την κερδίσει ξανά. Μέσα σε ένα έντονο κλίμα μουσικής, τραγουδιού και χορού, η τελευταία τους σχολική χρονιά θα τους μείνει αξέχαστη!

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Το εν λόγω φίλμ αποδίδεται σε έναν σχετικά άσημο για τα μέτρα της εποχής του δημιουργό, που πραγματοποιούσε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Ράνταλ Κλέιζερ, έναν καλλιτέχνη που ξεπήδησε μέσα από την σκηνοθεσία τηλεοπτικών επεισοδίων και έδειξε στη βιομηχανία του θεάματος, ότι το είδος του μιούζικαλ, όχι μόνο δεν είναι αναχρονιστικό, αλλά έχει να προσφέρει ακόμα πολλά στους/στις θεατές.

Το μυστικό της προσέγγισης του ήταν ο συνδυασμός του παραδοσιακού τρόπου κινηματογράφησης ενός μουσικού νούμερου με τον μοντέρνο πειραματισμό που έφερνε το νέο της ηλικίας του. Οι προθέσεις του γίνονται από την αρχή ξεκάθαρες και με τη συνδρομή της χορογράφου Πατρίσια Μπέρτς, καταφέρνει να εισάγει τις μουσικές του σκηνές με αρμονία και ισορροπία, σε σχέση με τη ροή της κυρίως του πλοκής.

Για πρώτη φορά και ενώ έχουμε στο πλήρες κάδρο τους πρωταγωνιστές μας να χορεύουν, η κάμερα κινείται και η κίνηση της σηματοδοτεί κίνηση της ίδιας της χορογραφίας. Ο σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται επαρκώς τους χώρους του σχολείου για τις χορευτικές του σεκάνς, και δε διστάζει να εισέλθει στο μουσικό σύνολο και να πλησιάσει με την κάμερα του σε αυτό. Το κοινό βρίσκεται από τις στατικές του θέσεις στο επίκεντρο του χορού επί της οθόνης.       

Ο Κλέιζερ δεν αρκείται μονάχα στην απόδοση μίας αθώας διάστασης της εποχής, όπως ο συμφοιτητής και συνάδελφος του, Τζόρτζ Λούκας. Αντιθέτως, επιθυμεί να δώσει κάτι το παραμυθένιο στο έργο του μέσα από τη σχέση του ζευγαριού των πρωταγωνιστών. Βέβαια, δε χάνει τελείως τον ρεαλισμό του, απλώς επιλέγει να μην τον αναδείξει στην ολότητα του. Ο ρυθμός είναι αρκετά καλός, καθώς η ιστορία στην πράξη είναι σύντομη και παρατείνεται μέσα από τα μουσικά κομμάτια. Ο τόνος από την άλλη είναι ανάλαφρος ανταποκρινόμενος στις απαιτήσεις ρεαλισμού που θέτει ο δημιουργός του.

«Στο σετ των ηθοποιών»:

Πρωταγωνιστής της ταινίας, αλλά και της καρδιάς μας είναι ο Τζον Τραβόλτα στον ρόλο του «Ντάνι». Ο ερμηνευτής αποδεικνύει πως τα θαύματα μπορούν να συμβούν δύο φορές. Έναν χρόνο νωρίτερα είχε κάνει το μεγάλο του εμπορικό άνοιγμα με το φίλμ «Πυρετός Το Σαββατόβραδο» (Saturday Night Fever, 1977) και με το έργο «Grease» επαναλαμβάνει τον θρίαμβο του. Βέβαια, δεν αποτέλεσε την πρώτη επιλογή των παραγωγών για τον ρόλο, αλλά ήταν εκείνος που τους έπεισε να προσλάβουν τον Ράνταλ Κλέιζερ.

Στον ρόλο του είναι ανεπανάληπτος και μοναδικός. Καταφέρνει με ένα του χαμόγελο να υποδυθεί τον απόλυτο γόη και με ένα μετανιωμένο του βλέμμα να γίνει απευθείας συμπαθής. Φέρνει στον ρόλο μία δραστήρια ζωντάνια, ενώ δεν παύει να βρίσκεται σε ρυθμό, μήτε όταν περπατάει, γεγονός που το χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης για κωμωδία. Η ικανότητα του στον χορό είναι σε εκείνο το σημείο είναι δεδομένη, αλλά μετά από αυτό γίνεται στοιχείο κατεξοχήν του.

Συμπρωταγωνίστρια του είναι η Ολίβια Νιούτον Τζον στον ρόλο της «Σάντι» είναι αυτό ακριβώς που έχει ανάγκη ο Τραβόλτα, για να ισορροπήσει σε ερμηνευτικό επίπεδο. Η ηθοποιός είχε ήδη μία πετυχημένη καριέρα ως τραγουδίστρια στην σκηνή της «country» μουσικής και στην αρχή ήταν διστακτική αναφορικά με τη συμμετοχή της στο έργο. Εξάλλου, είχε προηγηθεί μία απόπειρα να δοκιμάσει τον εαυτό της στην κινηματογραφική αρένα και δεν είχε γνωρίσει επιτυχία.

Τελικά, πείστηκε να κάνει ένα δοκιμαστικό με τον μελλοντικό της συμπρωταγωνιστή και η μεταξύ τους χημεία ήταν το λιγότερο «ηλεκτρισμένη». Όλοι το κατάλαβαν αυτά και τα υπόλοιπα ανήκουν στην κινηματογραφική ιστορία. Στον ρόλο της, η Νιούτον Τζον φέρνει κάτι το αγαθό και αθώο, μία ευκαιρία λύτρωσης για τον «Ντάνι». Η μεταμφίεση, αλλά και μεταστροφή της στο τέλος είναι απόλυτα ταιριαστή με την ιστορία, αλλά και την προσωπική της επιθυμία για αλλαγή και εξέλιξη. Λίγα χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε το τραγούδι «Physical» (1981) αναδεικνύοντας την πιο «τολμηρή» της πλευρά.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, όπως η Στόκαρντ Τσάνινγκ, ο Τζεφ Κόναγουέι, η Ντίντι Κόν, ο Μάικλ Τούτσι, η Τζέιμι Ντόνελι, ο Μπάρι Περλ, η Ντίνα Μάνοφ και ο Κέλι Γουάρντ δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Συμμετέχουν εξίσου στα μουσικά νούμερα και ενισχύουν με την παρουσία τους το ερμηνευτικό εκτόπισμα των πρωταγωνιστών, αλλά και τις κωμικές τους στιγμές. Ξεχωρίζει η πρώτη, η Στόκαρντ Τσάνινγκ ως «Ρίζο», καθώς προκαλεί αυξομειώσεις στο τόνο της ταινίας και δίνει μία δόση ρεαλισμού στο κατά τα άλλα εύθυμο αμερικάνικο παραμύθι.

Cut! That’s a wrap:

Κλείνοντας, η ιστορία του «Grease» στέφθηκε υπό επιτυχία σε κάθε πεδίο. Ξεκίνησε ως ένα θεατρικό έργο του «Μπρόντγουεϊ», για να μεταφερθεί αριστοτεχνικά στο κινηματογραφικό σετ του «Χόλυγουντ». Τα τραγούδια του είναι αξεπέραστα και τα πλέον κλασικά. Ο κόσμος αποκτά ένα ανεξήγητο χαμόγελο στα χείλη, με το που ακούει τις πρώτες τους νότες. Οι καριέρες των συντελεστών εκτινάχθηκαν, με τους Τζον Τραβόλτα και Ολίβια Νιούτον να παραμένουν καλοί φίλοι μέχρι τον θάνατο της τελευταίας.

Θα έβαζα με διάθεση για χορό 8,4/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 1 ώρα και 50 λεπτά

Είδος: Μιούζικαλ

Σκηνοθέτης: Ράνταλ Κλέιζερ

Πρωταγωνιστές: Τζον Τραβόλτα, Ολίβια Νιούτον Σμίθ, Στόκαρντ Τσάνινγκ, Τζεφ Κόναγουέι

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #ΣυγγραφείςΤηςΨηφιακήςΤραπέζης #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Κινηματογράφος #Θέατρο #Τηλεόραση #RandalKleiser #Grease #Musical #TeenComedy #ComingOfAge #JohnTravolta #OliviaNewtonSmith #StockardChanning