«Έρωτας Δίχως Αύριο» (1984): Ένα Υποτιμημένο Νεονουάρ!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Το αφιέρωμα μας στο θέρος στον κινηματογράφο συνεχίζεται αλλάζοντας δεκαετία. Αυτή τη φορά, θα μεταφερθούμε ίσως στην καλύτερη δεκαετία που πέρασε ο δυτικός κόσμος στα πρόσφατα χρονικά του, και αυτή δεν είναι άλλη από αυτή της δεκαετίας του ’80. Ο λόγος για το κινηματογραφικό έργο με τίτλο: «Έρωτας Δίχως Αύριο» (Against All Odds, 1984). Πάμε να δούμε με ποιον τρόπο μεταφέρθηκε μία ιστορία από το παρελθόν στη σύγχρονη τότε εποχή.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ο Τέρι, ένας πολλά υποσχόμενος παίκτης ράγκμπι δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τον τραυματισμό του και βλέπει το προσωπικό της ομάδας του να επιθυμεί να τον απομακρύνει. Με τον ατζέντη του απών και τα έξοδα να τρέχουν δέχεται μία δουλειά από τον παλιό του γνώριμο, Τζέικ Γουάιζ. Συγκεκριμένα, του ζητάει να βρει την ερωμένη του, Τζέσι, που τον παράτησε και έφυγε στο Μεξικό. Ο Τέρι δέχεται και έπειτα από μία σύντομη αναζήτηση την βρίσκει. Αντί να ενημερώσει τον Τζέικ, αναπτύσσει συναισθήματα και γίνονται εραστές. Το ειδύλλιο τους όμως διακόπτεται στα αρχαία απομεινάρια της αυτοκρατορίας των Μάγια. Μέσα σε ένα κλίμα αντικρουόμενων συμφερόντων, αθλητικής πλεκτάνης, περιβαλλοντικής καταστροφής και έρωτα δίχως αύριο, ο Τέρι θα εισέλθει στον βρώμικο κόσμο της Τζέσι.

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Η ταινία αυτή τη φορά δεν ανήκει σε ένα μεμονωμένο όραμα, ούτε καν σε μία γενικότερη ιδέα, αλλά σε μία γενική επιθυμία. Ποια ήταν αυτή; Να μεταφερθεί ένα μεταπολεμικό νουάρ φίλμ στην έντονη και υπερβολική εποχή της δεκαετίας του ’80. Το νουάρ που επιλέχθηκε ήταν ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα δείγματα του είδους και αυτό δεν ήταν άλλο, από το «Αμαρτωλοί Και Δολοφόνοι» (Out Of The Past, 1947). Ο Τέιλορ Χάκφορντ που ανέλαβε την εκ νέου απόδοση της μεταφοράς, σε συνεργασία με τον μετέπειτα καλό του φίλο και σεναριογράφο Έρικ Χιουζ, εμπνεύστηκαν, επηρεάστηκαν και έκαναν ένα γενναίο άλμα πίστης στο δοκιμαζόμενο τότε υποείδος του «Νεονουάρ».

Αναφορικά με το έργο αυτό καθ’ αυτό, ο δημιουργός επιλέγει να διατηρήσει τον κορμό της προϋπάρχουσας ιστορίας και να μεταβεί μονάχα σε δημιουργικές αλλαγές. Πρωταρχικός του σκοπός είναι να σχολιάσει την εποχή του και δε τη μανία της κατανάλωσης σε κάθε επίπεδο. Διατηρεί εντούτοις τον πυρήνα του εγκλήματος, παρουσιάζοντας τον μέσα από φως και χρώμα. Η κάμερα του έχει κινήσει που αναπνέει, με τα κάδρα του να είναι γενικά και γεμάτα. Μάλιστα, ήταν η πρώτη φορά που δόθηκε άδεια σε κινηματογραφικό συνεργείο να κάνει γυρίσματα στους αρχαιολογικούς χώρους των Τουλούμ και Τσιτσέν Ιτζά, με τον Χάκφορντ να το εκμεταλλεύεται επαρκώς. Αν οι θεατές θυμούνται αυτή την ταινία είναι εξαιτίας της σκηνής εκεί.

Το μουσικό θέμα, πέρα από το εξαίρετο κομμάτι του Φιλ Κόλινς με τίτλο: «How Can You Just Sit There?», ενισχύει τη γενικότερη κινηματογράφηση, δεδομένου ότι δεν ακολουθεί μία συγκεκριμένη μελωδία, αλλά μία γραμμική αυξομείωση αυτής. Αυτή με τη σειρά της «ανησυχεί» το κοινό κάθε φορά που ακούγεται και δίνει μία άνευ προηγουμένου ώθηση στον ήδη τεταμένο ρυθμό. Αυτός ισορροπεί ανάμεσα στα είδη που συντελούν στο τελικό αποτέλεσμα, όπως το νεονουάρ στοιχείο, τον καταδικασμένο έρωτα και την οικονομική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου. Ο τόνος είναι ως επί το πλείστον σοβαρός, με την εξέλιξη της πλοκής να τον εντάσσει στο ασφυκτικό πλαίσιο του «θρίλερ».

«Στο σετ των ηθοποιών»:

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκουμε τον Τζεφ Μπρίτζες ως «Τέρι». Αν και είχε πρωταγωνιστήσει και συμπρωταγωνιστήσει σε ορισμένα φίλμ, αυτό το έργο τον έβαλε στο επίκεντρο της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Έφερε ένα νέο είδος ήρωα. Συνδύασε τον επιφυλακτικό πρωταγωνιστή με το απαράμιλλο στυλ. Ο ερμηνευτής αποδεικνύει έμπρακτα για ποιον λόγο στο μέλλον θα τον αποκαλούν ως «The Dude» (μάγκας). Έχει δυναμική παρουσία, αλλά και εύθραυστη. Υποστηρίζει όλο το συναισθηματικό εύρος των σεκάνς που τον περιλαμβάνουν. Δεν κερδίζει, αλλά δεν χάνει, ακολουθώντας τους κανόνες γραφής του νουάρ.

Συμπρωταγωνίστρια του ήταν η Ρέιτσελ Γουάρντ ως «Τζέσι». Η ηθοποιός καλείται να αποδώσει έναν νέο τύπο γυναίκας-αράχνης (femme fatale), η οποία δεν είναι μονοδιάστατα επικίνδυνη, αλλά πρωτίστως ευαίσθητη και διόλου σίγουρη για τον εαυτό της. Η ερμηνεία της και κατ’ επέκταση η προσέγγιση της αντιγράφηκε τόσο πετυχημένα, όσο και με λιγότερη επιτυχία στα χρόνια που ακολούθησαν. Οι θεατές βλέπουν, ότι τα συναισθήματα της βρίσκονται εκεί, αλλά παραμένουν αιχμάλωτα των εσωτερικών της ενδοιασμών. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν και εξωτερικοί παράγοντες, όπως ο πρόσφατος γάμος της και ο συνδυασμός του μήνα του μέλιτος με τα γυρίσματα στο Μεξικό.

Την πρωταγωνιστική τριάδα συμπληρώνει ο ηχηρός Τζέιμς Γουντς ως «Τζεικ Γουάιζ». Τι μπορεί να πει κανείς για τον εν λόγω ηθοποιό; Αν και ο ρόλος του είναι περιορισμένος, η επιλογή του είναι άψογη. Υπάρχουν ερμηνευτές που επικοινωνούν τον χαρακτήρα τους προ της κυρίως πλοκής. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο Γουντς, ο οποίος απογειώνει τις σκηνές του. Ακόμα όμως και ο χαρακτήρας του δεν είναι μονοδιάστατος, με τον σεναριογράφο να του δίνει αυθεντικό κίνητρο.

Το μυστικό της επιτυχίας είναι η παρουσία βετεράνων ηθοποιών σε δεύτερους, περιφερειακούς ρόλους. Στον ρόλο της «Κυρίας Γουάιλερ», μητέρας της «Τζέσι» συναντάμε την αυθεντική πρωταγωνίστρια του πρώτου φίλμ, την Τζέιν Γκριρ. Παρά την ηλικία της, μεταφέρει εξαιρετικά το κομμάτι της συμμετοχής της και ενσαρκώνει ευγενικά το αίσθημα της μανίας που διακατέχει τη δεκαετία του ’80, επικοινωνώντας το σχόλιο των δημιουργών.

Σε μεγαλύτερο, αλλά δεύτερο ρόλο συμμετέχει και ο Ρίτσαρντ Γουάιντμαρκ ως «Μπεν Κάξτον». Ο ηθοποιός προσφέρει στο έργο ένα εκτόπισμα από το παρελθόν μέσα από τη διαρκή απειλητική του υπόσταση. Δεν χρειάζεται να μεταφέρει την απειλή μέσα από δράση, το πετυχαίνει με ένα βλέμμα. Η προσθήκη του Γουάιντμαρκ, όπως και της Γκριρ αποτελεί φόρο τιμής τόσο στην εποχή, όσο και στην προκάτοχο ταινία.

Cut! It’s a wrap:

Κλείνοντας, το φίλμ «Έρωτας Δίχως Αύριο» δεν είχε μήτε λόγο, μήτε αιτία για να είναι τόσο καλό, αλλά είναι! Καταφέρνει να ισορροπήσει σε πλήθος θεματικών και προσωπικοτήτων, διαμορφώνοντας ένα ενδιαφέρον πλαίσιο και έναν αποτελεσματικό κοινωνό του νέου είδους, που έχει απώτερο σκοπό να αναγεννήσει το είδος του νουάρ. Αν η απόπειρα ήταν συγκροτημένη από πλήθος καλλιτεχνών, ο Τέιλορ Χάκφορντ και ο Έρικ Χιουζ θα προσδιορίζονταν ως «πρωτεργάτες» και το έργο ως το νέο «Γεράκι Της Μάλτας».

Θα έβαζα με διάθεση να κοιτάξω μέσα από στόρια, σαν ντεντέκτιβ 8,9/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 2 ώρες και 8 λεπτά

Είδος: Νεονουάρ

Σκηνοθέτης: Τέιλορ Χάκφορντ

Πρωταγωνιστές: Τζεφ Μπρίτζες, Ρέιτσελ Γουάρντ, Τζέιμς Γουντς, Ρίτσαρντ Γουάιντμαρκ, Τζέιν Γκριρ

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #ΣυγγραφείςΤηςΨηφιακήςΤραπέζης #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Κινηματογράφος #Θέατρο #Τηλεόραση #TaylorHackford #AgainstAllOdds #Mystery #Neonoir #JeffBridges #RachelWard #JamesWoods #RichardWindmark #JaneGreer