Άγρια Ορχιδέα (1989) και η Θεματική της Λαγνείας!

Έχουμε χρόνο για εισαγωγή;

Το αφιέρωμα μας στο κινηματογραφικό θέρος ανά δεκαετίες πλησιάζει στο τέλος του. Διατηρώντας το θέμα του αχαλίνωτου ερωτισμού, από το προηγούμενο μας άρθρο, επιλέγουμε ένα έργο που το αναδεικνύει στην ολότητα του. Ο λόγος για την ταινία με τίτλο: «Άγρια Ορχιδέα» (Wild Orchid, 1989). Πάμε να δούμε, με ποιον τρόπο επαναλήφθηκε η επιτυχία, σε μία βιομηχανία που δε συγχωρεί τις θεματικές επαναλήψεις.

Πλοκή;

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Η νεαρή δικηγόρος Έμιλι Ριντ αναλαμβάνει να συνοδεύσει τη μεντόρισσα της, Κλόντια Ντενίς, στο Ρίο της Βραζιλίας, για την επικύρωση μίας μεγάλης εμπορικής συμφωνίας. Εκεί, θα γνωρίσει τον εκκεντρικό, μυστηριώδη και πάμπλουτο Τζέιμς Γουίλερ. Οι δύο τους θα γίνουν συνοδοιπόροι σε μία ερωτική περιπέτεια από την οποία κανένας δε θα βγει ίδιος. Μέσα σε ένα κλίμα σεξουαλικής εσωστρέφειας, ηδονοβλεψίας, λαγνείας και πάθους, η Έμιλι θα απελευθερωθεί από τα κοινωνικά δεσμά και θα παρασύρει τον Τζέιμς στο ίδιο του το «παιχνίδι».

«Στην καρέκλα του σκηνοθέτη»:

Βρισκόμαστε στον απόηχο της δεκαετίας του ’80, μίας εποχής που η ζωή βιωνόταν στο έπακρο των δυνατοτήτων των ανθρώπων. Η επιθυμία για παραπάνω, που έγινε ανάγκη και η έλλειψη μέτρου προβλημάτισαν τους σκεπτικούς και σχολιάστηκαν από τους δημιουργούς. Ένας από αυτούς, όπως άλλωστε αναφερθήκαμε σε προηγούμενη δημοσίευση ήταν ο Τέιλορ Χάκφορντ, ο οποίος σχολίασε το αδηφάγο αίσθημα της εκμετάλλευσης και της κατανάλωσης πόρων. Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε τον Ζάλμαν Κινγκ, που εξερευνά το ερωτικό είδος εντός κινηματογραφικών ορίων.

Ο καλλιτέχνης είχε βρει την ανταπόκριση που αναζητούσε, αλλά και την καθολική επιτυχία μέσα από το φίλμ με τίτλο: «9^1/2 Εβδομάδες» (9^1/2 Weeks), στο οποίο είχε αναλάβει χρέη σεναριογράφου και παραγωγού. Δεν του έφθανε όμως μονάχα αυτό, ήθελε να βρεθεί πίσω από την κάμερα και να μεταφέρει με τον δικό του τρόπο το όραμα του. Σε συνεργασία με τη σύζυγο του, Πατρίσια Λουιζιάνα Νοπ, γράφει μία ερωτική ιστορία, με γνώριμα της συγγραφικής του μεθόδου στοιχεία, τοποθετημένη σε ένα εξωτικό μέρος. Η συνταγή διατηρείται, το πλαίσιο αλλάζει, άραγε μπορεί να πετύχει;

Η απάντηση είναι θετική και σε αυτή μεγάλο ρόλο διαδραματίζει η σκηνοθετική κατεύθυνση. Ο Κινγκ επιλέγει να κινηματογραφήσει με αμεσότητα. Η κάμερα του πλησιάζει τους ερμηνευτές του. Εστιάζει με εντατικά κοντινά σε βλέμματα, άκρα που διαστέλλονται και δάχτυλα που σφίγγονται. Η φωτογραφία του Γκέιλ Τάτερσαλ ενισχύει την προσέγγιση του και φωτίζει πραγματικά μόνο ό,τι χρειάζεται, για να εξάψει τη φαντασία των θεατών. Τα υποφωτισμένα κάδρα εντείνουν την τεταμένη ατμόσφαιρα, η οποία δε χαλαρώνει ποτέ. Ηθοποιοί και κοινό μοιράζονται μία εμπειρική λαγνεία, η οποία αναζητάει εκτόνωση διαρκώς.

Ο ρυθμός είναι καλός, αν και δεν είναι λίγες οι στιγμές που καθυστερεί να φθάσει εκεί που πρέπει. Η κωλυσιεργία οφείλεται είτε σε διαλόγους που δεν έχουν κάτι πράγματι να «πούνε» είτε σε σκηνές που αναδεικνύεται το έξαλλο περιβάλλον του καρναβαλιού. Αντιθέτως, ο τόνος ακολουθεί μία πιο σταθερή και δικαιολογημένη πορεία, καθώς το πάθος χτίζεται μεθοδικά. Είναι ένα ερωτικό δράμα που δε διστάζει να γίνει υπερβολικό, τηρουμένων των αναλογιών.

«Στο κρεβάτι των ηθοποιών»:

Πρωταγωνιστής του έργου είναι, όπως προαναφέρθηκε, ο Μίκι Ρουρκ και το απαράμιλλο στυλ του ως «Τζέιμς Γουίλερ». Αν και οι θεατές δεν παρακολουθούν το δικό του ταξίδι, είναι «πρωταγωνιστής» πέρα από τα κινηματογραφικά όρια. Ο φακός της κάμερας τον λατρεύει και ο ερμηνευτής το γνωρίζει. Δεν είναι δυναμικός, αλλά στωικός, και μέσα από αυτή του τη νωχέλεια πηγάζει η δυναμική του. Είναι πέρα ως πέρα αντιφατικό, αλλά εκεί έγκειται ο πυρήνας του χαρίσματός του. Ηθοποιοί, όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Τζέιμς Ντιν και ο Μοντγκόμερι Κλιφ αποτελούν μερικούς από τους ερμηνευτές που μοιράζονταν αυτή την ικανότητα.

Συμπρωταγωνίστρια του είναι η Καρέ Οτίς στον ρόλο της «Έμιλι Ριντ». Αν και δεν ήταν εξαρχής ηθοποιός, αλλά μοντέλο διαφημίσεων, ο Ρουρκ επέμενε δεόντως στον σκηνοθέτη του, να την επιλέξει για τον ρόλο. Η ερμηνεύτρια διαθέτει μία εν γένει αθωότητα, η οποία δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια, για να αναδειχθεί στην κάμερα. Αυτή ενισχύεται και ενδυματολογικά, αφού είναι ντυμένη σχεδόν πάντα στα λευκά. Για την ερωτική της σκηνή δε, ο Ζάλμαν Κινγκ εγγυήθηκε επί του προσωπικού διατηρώντας στο σετ τον εαυτό του και τον εικονολήπτη. Σε συνέντευξη της μετά από χρόνια είχε δηλώσει, ότι δε συνέβη η ερωτική πράξη στα αλήθεια, παρά το γεγονός πως είχε συνάψει αληθινή σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της.

Cut! It’s a wrap:

Κλείνοντας, η ταινία «Άγρια Ορχιδέα» ήταν η απόλυτη εισπρακτική επιτυχία, αν και κατακρεουργήθηκε στις πένες και τα χέρια των κριτικών. Ο τίτλος επιλέχθηκε για πολλούς λόγους. Πρόκειται για μία αντίφαση, καθώς η ορχιδέα είναι ένα εύθραυστο φυτό, ως εκ τούτου μη «άγριο». Ευδοκιμεί σε τροπικά μέρη, όπως αυτό της Βραζιλίας και έχει αποτελέσει κεντρικό σύμβολο γυναικείου ερωτισμού στη λογοτεχνία.     

Θα έβαζα με διάθεση για ένα ταξίδι στην Βραζιλία 7,4/10 σε κλίμακα μέτρησης «αυτά μου αρέσουν».

Διάρκεια: 1 ώρα και 45 λεπτά

Είδος: Ερωτικό Δράμα

Σκηνοθέτης: Ζάλμαν Κινγκ

Πρωταγωνιστές: Μίκι Ρουρκ, Καρέ Οτίς, Ζακλίν Μπισέτ

#ΓιώργοςΤοκμακίδης #GiorgosTokmakidis #Blog #ΣυγγραφείςΤηςΨηφιακήςΤραπέζης #WritersOfTheDigitalRoundtable #Writehood #Άποψη #Κριτική #Κινηματογράφος #Θέατρο #Τηλεόραση #ZalmanKing #WildOrchid #Drama #Romance #MickeyRourke #CarreOtis